DEVRİM KARTALI

BERFİN

2011-05-11T15:15:00.000-07:00

Buralarda en çok,

Beyaz bir telaşe içerisinde masum sukünetler yaşanır

Kış aylarında.

Ama çocukları,

En çok kızılı sever bu toprakların,

Yaz aylarında yeşili,

Sonra güneşi elbet, yaz sıcağında…

Ateştir ortak anaları,

Tüm ninnileri insan kokar inadına,

O yüzden dilleri yanıktır biraz

Ama en temiz havaları

Onların ciğeri tanımıştır.

Suyun en berrağı onların çatılarından süzülür,

O yüzden biraz derindir yürekleri

Ve bu derinlikte durulur o masum öfkeleri…

Buraların çocukları,

Sıtmadan ölür en çok,

Kimi güneşe hasret gider bazen,

Kimi sevgiliye,

Kimi daha tadamamışken yaşamı

Yaşama hasret gider onsekizinde…

Kimi ölür kutsal bir dava peşinde

Kimi bir davanın peşinden öldürür.

Bu yüzden,

Yaşadım diyebilmek ;

En çok bu topraklarda kutsaldır.

Ve en çok bu topraklarda kutsaldır

İnsanca ölebilmek…

Buralarda en çok

Beyaz renkli masum hüzüneler yaşanır kış aylarında

Karanfiller eşliğinde uğurlanışı vardır her gidenin

Ve mutlaka her doğuşa sessiz bir alkış tutmuştur

Karlar arasında bembeyaz bir berfin...

Meçhul Sevgiliye

2009-08-31T13:52:00.000-07:00

Yoksun,
Ne gecenin karanlığında
Ne de gündüzün aydınlığında…

Her sabah,
soğukluğu ile üşürken yanımdaki boşluğunun;
bir sıcaklığı olur yanaklarımda,
Sevişmelerimizden kalan sarhoşluğun…

Yoksun,
Yok, avucumda elin
Ne saçlarının kokusu var,
Ne de göğsümde yanak izlerin.

Güzelliğini Ay’a benzetemem o yüzden;
güneş misin bilmiyorum
ama çirkin de hayal etmiyorum.
Eminim çokta güzelsin
ama nerdesin bilmiyorum…

Bir çıkıp gelsen,
gizlendiğin o rüyaların efsunlu karanlığından;
bir çevirsen yüzünü benden taraf,
bir gülsen şöyle sessizce,
ve yüreğim kurtulsa açlığından…

Yoksun,
ne rengi var sesinin
ne de tarifi güzelliğinin;
bir tek karanlıkta misafirimsin.
Ah bir de gündüzleri gelsen…
Ne olur söyle,
gelmez misin?

Yalnızca rüyalardan bilirim seni.
Ara ara rüyalarıma gelirsin,
Tam yüzümü dönecek gibi olurken
Kaybolursun…
Dayanamam böylesi hasretlere,
bir daha rüyamda dönme yüzünü
ne olursun…

Gidersem

2009-08-17T10:55:00.000-07:00

Bir gün çekip gidersem;
sakın ha yasa düşmeyin,
ayakkabım, çorabım, kitaplarım ve umutlarım.
.
Gidişler ani olur bilirsiniz.
El ağlar da durumuma;
aman ha gitti demeyesiniz
yalnız başına.
.
Giderken ben neleri beraberimde götürüyorum
bir bilseniz;
toprak damların nemli yalnızlığını,
kardelenlerin donduran sıcaklığını
ve yığınla tohumu yeniden boy verecek olan…
.
Ne hazin şeydir şu zaman dedikleri;
doymadan tadına nice güzelliklerin,
nelere yol aldı farkında bile olmadan..
.
O son anı da gelecek;
Ve etim çürürken toprakta,
ben üzerimde dolaşanların hasretinde olacağım.
Tek dargınlığım zamanadır bilesiniz.
Toprağın doyurduğu her şeyi çok sevdim,
Hasrettendir bu hüzün üzülmeyesiniz…

Çocuklardan Bir Resim

2009-06-17T13:20:00.000-07:00

Sabahın bir vakti çıkıp sokağa, şöyle alabildiğine izleyince hep bir telaş içinde koşan insanları, geleceğe dair güzel hayaller kurar dururum. Hele kucağında bebeğiyle yorgun düşmüş bir anneye takılınca gözlerim, “tamam işte” derim; gelecek emin ellerde. Yüzü bembeyaz, bakışları merak dolu ve teni umut kokan bebeklerdir onlar.

.
Az ilerde biraz daha büyümüş çocukları görürüm. Kimi top peşinde koşar, kimi ise çetin bir kavganın içindedir. Onların peşine de iliştiririm geleceğe dair sakladığım tüm umutlarımı. Oyunun en güzelini oynayacaklar elbette, arkadaşlıkların da en safını yaşayacaklar, haklarıdır. Sonra dalınca yaşamın içine, aldıkları tüm güzellikleri rehber olacak onlara. Daha güzel bir dünyanın mimarı olacaklar hiç şüphesiz.

.
Her doğan çocuk biraz daha sorumlu olarak doğacak sürekli güzelden uzaklaşan dünyamızda. Her doğan çocuğun bir görevi olacak bu yüzden. Kimse söylemeyecek “bunları yapacaksın” diye; direkt hayattan alacaklar bu görevi, görmesini bilen gözleriyle.

.
Bembeyaz birer sayfadır onlar, işlenmeye hazır. Ama kimse amaç etmesin kendimce işleyeyim diye. Kendimizce güzel olan şeyler, güzel olsaydı gerçekten; karabulutlar giyinmiş ufuklar her geçen gün bu kadar kararmazdı ve güneş böylesine küsmezdi dünyamıza. Bembeyaz bir sayfayı bembeyaz bir sayfa olarak bırakacağız bu yüzden. Yaşamı kendi gözleri ile görecek, kendince sorgulayacak, kendince yaşayıp karar verecek ama asla bizden bir iz taşımayacaklar.

.
Olumsuz hiçbir kelime olmayacak onların lügatinde, koymayacağız; hakkımızın da olduğunu da düşünmüyorum. Ama güzele dair ne varsa – kendimizce değil, gerçek olarak- sereceğiz önlerine. Güzeli bilecekler, aşkı, sevgiyi ve iyiyi; kötü olanı kendileri öğrenecekler, biz söylemeyeceğiz “kötü olan bu” diye.

.
Bir oyunla dünyayı yıkabilirler, daha yeni takılmış bir camı ikinci defa kırabilirler. Hakkıdır kırarılar. Çünkü sokak onların, top onlarındır; getirip koymayacağız betonları onların önüne. Doyasıya oynayacaklar, çocuk olacaklar inadına. İki eriğin ve kırılmış bir dalın hiçbir değeri yoktur geleceğe sağlam bir kök ile bağlanmış bir fidanın (çocukların) yanında.

.
En çok bu yüzden uzak duracağız savaşlardan. Suçlusu bizken, mahkûmu onlar olmasın diye geri duracağız kandan, kinden ve nefretten. Bir savaşta en fazla ağlayan analarsa, çocuklardır en fazla ölen. Bunu iyi bileceğiz, her geçen gün dünyadan ayrılma zamanımız yaklaşırken, bizden daha çok yaşayacak olan çocuklara kan ile lekelenmiş hiçbir kara parçasını bırakmayacağız. Onca görev üslendiğimiz hayatta, temel hedef bu olmalı en azından.

.
Bazı zamanlar aralarına karışıp kulak kabarttığımda, küfrün bile en temizini çocukların ettiğini görürüm. Hiçbir art niyet yoktur çünkü. Sadece kulaktan dolma olarak dışa yansıtılan bir sinir durumu işte. Ara ara sohbetlerine katılıp konuşurum onların dilinden, “çocukça”. Hepside anadili gibi bilirler bu dili, ne güzel.

.
Bir kuşa en manidar şekilde bakabilen, bir uçağın uçuşuna akıl sır erdiremeyen bir bakıştır onlarınki. Lekeden uzak, meraklı ve sıcak gözlerin ulaşabildiği en güzel boşluklar mavilikler olmalı, elbette karanlıklar değil. Hazır elimiz değmişken ve güzelden yana tutuyorken tüm düşünceleri, zamanın en güzelini onlara ayırmaktır doğru olan. Onlarca işin gücün arasında en güzel olanıdır yarın için, onlar için bir şeyler yapmak.

.
Uzun zamandır onlara dair bir şey yaptığım yok düşünmekten başka. Şöyle çekilip köşeye, önce kendi çocukluğunun hayalini kurmak, sonra o zamandan kalan özlemleri elle tutulur bir hale getirmek istiyorum. Tüm bunları bir resimde bütünleştirmek en güzeli olur diye düşünüyorum. İlk iş olarak da uzun zamandır yanına yaklaşmadığım tuval ve boyalarımı gün yüzüne çıkarmak oluyor.

.
Nihayet, resim olmak üzere, dört köşe bir tuval ve alacalı boyalar duruyordu önümde. İlk fırça darbesi sonsuz mavilikler için olsun istiyordum, gerisi ise içerisinde yaşattığım o güzelim çocuklar için…

.
Tüm uğraşlar bitince resim adına, şöyle bir baktım uzaktan. Çizdiğim resim tam olarak yansıtıyor mu düşüncelerimi bilmiyorum. Ama detaya inmeden baktığımda fena da durmuyor gözümde. Seyredince hafif bir tebessüm oluyor ya yüzümde, bu da yeter diyorum. Abidin üstadın “Mutluluğun Resmi” kadar değil elbette ama benim için yeterince iyi diyebilmekte güzel. .
Sonrasında, bir görevi bitirmiş olmanın mutluluğu oluştu içimde. Şans mıdır bilmiyorum ama şöyle bir uzanayım derken, bir hengâme duydum sokaktan. Pencereden baktığımda ise, tuvalimden dışarı çıkmış çocukların sokak maçı sonra sevinç bağrışmaları olduğunu gördüm bu hengâmenin. Biraz izledim ve sonrasında keyifle serildim yatağıma…

Bahar'a

2009-03-20T16:48:00.000-07:00

Biz uykudayken bir sabah,
ansızın çıksan o zalim karabulutların ardından.
Ufukta yalın ayak çocuklar bekleyecek seni,
ellerinde beyaz güvercinler eşliğinde o zaman…

Gülüşleri karışacak sonra sıcaklığına,
güneşimiz diyecekler “hoş geldin”.
Gözlerindeki aşkı göreceksin o vakit,
bir de yüreklerinde umudunu hürriyetin…

Saklambaç

2009-03-13T07:33:00.000-07:00

Penceresinden su alan bir odanın,
soğuk bir köşesine kurulu yatağındayım;
penceremde sonbahar...

.
Elimi eteğimi çekmişim,
ama aklım fikrim dışarıda.
Ahh pencerenin dışındaki
............................. dünyalar!
Ne güzel, ne canlı ve
...............................ne sıcacıklar...

.
İçerde sessizliğindeyim ben yalnızlığın.
Engel olmasın yeter,
............................diyorum,
penceremden giren gökyüzüne
şu ömrümü çalan demirler...

.
Beynimin içinde "tik-tak"lar
avluda "rap-rap" sesleri
Ey zaman!
Ne yaman
..............şeysin
......................sen,
ve özgürlüğüm,
nerende gizlidir
...............senin...

Omid Esto*

2009-03-06T11:38:00.000-08:00

Biraz sonra kapı kapandı ve masasında dünden kalma fincanını kaldırarak mutfağa doğru yöneldi. Hafif bir suyla yıkadıktan sonra fincanı, tekrar odaya yönelerek dünden kalma yazısını bitirmek için kalemini her zamanki yerinden alarak masanın başına geçti. Hafifte olsa bir aksaklık oldu duygularında ama öyle bir kalemi vardı ki, bunu okuyucuya hiç belli etmeden anlının akıyla çıkabilirdi işin içinden.

.
Öylede oldu; bu bölüm biraz zorlasa da kendisini güzel bir bağlantıyla yazısını olağan akışına oturtmuştu sonunda. Güzel bir yazıydı kaleme aldığı; bir kış günü ıssız bir beyazlıkta ve sadece gözlerini açıkta bırakan bir kar maskesi ve kat kat giydiği elbiseleriyle yıllarca öncesinin – ki hala devam ettiği görülmektedir – sıradan yolcuğunu öznelleştirip anlattığı hoş bir hikâye. Her satırında kar tanelerinin etkisi olan ama bir o kadarda giyilen kalın kıyafetler kadar insanı sıcak tutan bir yazıydı bu. Yazısını tamamlıyor ve her zamanki gibi gece haberlerini dinlemek için bir ayağı sallanan kanepesine uzanıp frekansını ayarlamaya çalışıyordu radyosunun. Televizyonla arası hiç iyi olmamıştı; hani güncel olaylardan haberdar olma isteğiyle haber programlarını izlemesi de olmasa, televizyon izlemişliği yoktur denebilir.

.
Radyoda onu çeken bir şeyler olurdu hep. Kanallar arası yaptığı geçişler sırasında çıkan o hırıltılı sesin sonunda, haber sunan bir radyo kanalından, hayatın iyiye ve güzele gittiğine dair haberler beklerdi hep. Bu bir heyecandı onun için ama o haberler sıradan ve üçüncü sayfa haberler niteliğinde olur ve pek etkilemezdi onu. Yine sıradan yaşamsal savaşlardı bu haberler onun gözünde; bir var olma mücadelesiydi sadece.

.
Yazdıklarından ve babasından kalma bu derme çatma evinden başka bir varlığı yoktu. Ama belki kimsenin sahip olamayacağı kadar yıldızlara sahipti penceresi. Ne zaman kafasını yastığa koysa pencereye doğru her bakışında nice yıldızları görebiliyordu gözleri. Bahçesinde sadece bir köpek kulübesi ile bir masa etrafında duran iki adet iskemlesi bile onun için çok büyük lükstü. Yaz aylarında tüm doğayı karşına alıp çayını yudumlayabiliyordu bu bahçede. Betonlaşmış bir şehirde küçük bir ev, bir bahçe ve uçsuz bucaksız bir doğa çok büyük bir zenginlikti onun gözünde.

.
Kimi zaman ne yazdığını ya da yazdıklarının nereye varacağını kendisi dahi bilmiyordu. Yazıyordu kaleminin ve fikrinin yettiğince. Her nasıl başlarsa başlasın, yazılarını mutlaka insanın içine işleyen bir biçimde bitirebiliyordu. Kıvrak bir kalemi ve bu kalemine yön veren nice badirelerden geçmiş yüreği vardı. Hayat onu bir bakıma bu yazıları yazmaya mecbur bırakmıştı. Yazdı, yazdı, yazdı…

.
Yazmak işi onun için bir dinlenme şekliydi…

.
Âşık olmamıştı hiç, ama kimse bir devrimciden daha güzel yaşayamazdı aşkı onun gözünde. Devrime olan aşkı ile sarılırdı kalemine, bir gün kendisinin de âşık olabileceğini hiç düşünmemişti.

.
Son noktayı koyarken kâğıdına, kafası yavaş yavaş masanın üzerine düşmüş ve olduğu yerde uyuya kalmıştı. Çok geçmedi ki kapısı çok yüksek bir gürültüyle vuruldu. Kapıya yönelmeye vakit kalmadan kapı kırılmış ve herkes içeriye dolmuştu. O sırada saat darbeyi, tarih 12 Eylül 1980’i gösteriyordu…

.
Masanın üzerinde kalemi ve kâğıdı öyle sahipsiz kalmış, tek kelime dahi konuşmasına izin verilmeden alınmıştı evinden. Sonra mahkemeler, her mahkeme öncesi ve sonrası işkenceler, duvarlara yazılan ve avluda söylenen dizeler… Gözleri hep gökyüzündeydi, “şu an dışarıda allı yeşilli misketlerin yanına diz çöken çocukların heyecanını yüreğimde taşıyorum” diyerek umut oluyordu yoldaşlarına. Tüm günleri avluda bulunan iki direk arasında volta atmak ve yazmakla geçiyordu. Bunların yanı sıra zihninin yettiğince sohbetler ediyordu arkadaşlarıyla, ülkesine ve tüm dünya insanlarına dair.

.
Yıllar bu şekilde akıp giderken hapishane köşelerinde, son zamanlarda iyiden iyiye özlemişti memleketinin insan yüzlerini, çocuklarını, doğayı ve yaşamaya dair tüm ayrıntıları. Yazıya aldığı her şeyin öznesi bu özlem olmaya başlamıştı son zamanlarda. Sürekli güzel umutlar besliyordu yarına dair. “Bir gün şu kapı açılacak ve ben merhaba demeden, sanki hiç ayrılmamışız gibi dalacağım özgürlüğe” diyordu. Gözlerindeki ışık daha bir artıyordu bu cümleleri kurarken.

.
Bir doğup bir batan güneş, bir gün beklenen şafağı getirmişti. Yıllardır arşınladığı bu avluda misafirdi artık. Yoldaşlarına bir bir anlatıyordu görevlerini, görevine kaldığı yerden devam etmeye giderken. Avlunun taş duvarlarıyla, ranzasıyla ve arkadaşlarıyla vedalaştı birer birer. Çantası arkadaşları tarafından hazırlanmış ve gitmek için sadece kapı sürgüsünün açılması kalmıştı. Az sonra gelen gardiyan koluna girmiş ve özgürlüğe olan adımını atmıştı artık. Hapishane yolundan şehir merkezine giden yola girerken kafasını çevirerek son defa baktı yıllarını verdiği o taştan meskene.

.
Toprağa, insana, suya ve gökyüzüne tekrar kavuşmanın mutluluğu ile devam ederken yola ansızın patlayan bulutlardan yağan yağmurla tekrar coşmuştu yüreği. Umutlu türküler mırıldanırken tek bir şey yazdı, yağmurdan buğulanan camın üzerine. “Umut”….

.
*Bu yazı Hüseyin Karakaş’ın “Omid Esto” (Umut Var) adlı kitabından esinlenerek yazılmıştır.

Bildiğin Gibi Değil

2009-02-26T16:59:00.001-08:00

Değil,
bildiğin gibi değil...
Sol yanımdan buram buram tüten bu duman,
gözlerimden toprağa düşen bu umman,
bildiğin şey değil.
Öyle sıcak, derin ve ıssız;
öyle aman ve amansız
bir de zamansız ki,
Bildiğin gibi değil...

Bir Muamma

2009-01-19T15:24:00.000-08:00

Seni, beni yada herhangi bir insanı,
yaşıyorum deyip sarmak için açarak kollarını;

"farkındamısın, kardeşmişiz ezelden beri " diyerek sarılmak var şimdi...

Özlem duymak boşuna değil barışa.
Hissedebilirmisin
beni öldürmek için ölenin kardeşim olduğunu?
Hissetiğimiz anda bitmiştir kardeşim!

Ya kardeşimsin sen benim ya da kardeşim...
Varmı bunun başka bir yolu?

Gökyüzü İçtim Yağmur Kustum Sonra

2009-01-19T04:56:00.000-08:00

Etraf buram buram sonbahar, kuşlar aynı yolun – o sıcak ve yeşile çalan- ülkelerin yolcusu, çevrede sarıya çalan bir sessizlik ve ağaçlar son vedasında duruyor yapraklarına el sallarken. Giden yolcular geride kalanların, geride kalanlarsa gidenlerin efkârında. Bir boş bakış kalınca artık o derin ufukta kaybolan yolun ardından, geriye sonbahar dolu bir bekleyiş kalıyor, kurumuş ve sararmış olan…
.
Yaz sıcağının ardından toprağa düşen ilk yağmur damlası ve ilk yaprak tanesi, fısıldar hafiften sonbaharın kapımızı çalışını. Hayatın yavaşça oynatılan film kareleri gibi geçişidir bu mevsim. Etrafta yağmurlardan kaçan insanlar ve yağmurun tadını doyasıya çıkaran çocuklar görürüm o buram buram toprak kokusu zamanlarda. Ve ne zaman o koku eşliğinde görsem bu anlattıklarımı, dilimde anlamsız dizeler dolanır durur hep.
.
Güzeldir yine de yağmurun tadını doyasıya çıkararak sonbaharda iliklerine kadar ıslanmak. Gecekondu mahallerinin pencerelerdeki o sarıya çalan sıcaklıklarının resmi, ardı ardına tüten bacaların gökyüzüne haykırır gibi duruşu, hep geçmişte kalan bir yanımı tutuşturur. İşte o anda sokağa çıkıp, yağmuru iliklerine kadar hissederek yürümek ve sokak lambaları altında yere inen her damlanın süzülüşünü seyretmek çok güzel tatlar bırakır hafızalarda. Geçmişten kalan onca tattan dolayıdır ki; hep böyle sarhoş olurum bu yağmurlarda.
.
Adı boşuna “Ayrılıklar Mevsimi”ne çıkmamıştır sonbaharın. Her gidenin belki de bir daha dönmeyeceği bu mevsime denk geliyorsa ve bu zamana denk geliyorsa kuşların gökyüzünden gidişi, boşuna değildir bu yakıştırma. Gözlerin yolları en çok gözlediği zamanlardır bu zamanlar. Yağmurlu bir günde, bazen bir çocuk yanağını cama yapıştırıp az sonra elinde paketlerle gelecek olan babasını bekler. Kimi de, o neredeyse gelecek olan ama bir türlü zamanında gelmeyen otobüsü bekler işine yetişmek için. Sırf bu yüzden ıslanır durur; ha geldi, ha gelecek diyerek.
.
Yağmurdan sonra sokaklarda çamurda biriken sularda taş sektiren ve kimi kâğıttan gemiler yüzdüren çocukları izlemek ve canım buğusuna yazı yazmak, birde yolunu gözlemek gelecek olanın… Tüm bunlar sonbaharın hiç tükenmeyen uğraşlarındandı çocukluğumun. Özlemler biriktirmek ve gönül denen değirmende tüm bu özlemleri öğütmekte cabasıdır bu uğraşların.
.
Çok gidişler doğurdu bu mevsim ve birçoğuna da gebe hala. Daha niceleri tadacak bu hazin durumu. Yazın esen o sıcak rüzgârlardan sonra gelecek olan o soğuk rüzgârların seline kalıpta tuştan eller, belki kim bilir ne hangi zamana kadar tutuşamayacak olurlar. Kuşlar dönecek belki geriye ama dönüşü meçhuldür o gidenin ve gidecek olanların. Yağmurdan sonra solunan o toprak kokusuyla kalacak gidenler hafızalarda ve her yağmurdan sonra aynı kokuyla anılacak giden ve gidecek olan.
.
Etraf buram buram sonbahar yine, bekleyişler ve ardı arkası kesilmeyen özlemlerle. Sararan yapraklar gibi zamana yenik düşerek solar gözler yolun seyrinde. Düşen her yaprak ömürden giden günlerin habercisi ve düşen her yağmur damları içimizde sıkışmış gözyaşlarının kaynağı şimdi.
.
Yağmur damlaları süzülüyor penceremden. Onlar süzülürken yolunu kaybetmiş bir gemi gibi dolambaçlı dizeler biriktiriyorum içimde, ıslak ve sararmış şiirler yazmak için. Ağaçlar döktüğünde yapraklarını, birde buram buram toprak kokusu sardığında etrafı; nice imgeleri biriktiririm dimağımda. Bu yüzden her sonbaharda gökyüzü içer, yağmur kusarım sonra…

Geride Kalanlara

2009-01-16T02:44:00.000-08:00

Elin kaleme gidince korkmayacaksın.
Söveceksin yeri geldiğinde,
yeri geldiğinde kapatıp gözlerini;
sevdadan yana tutacaksın kalemi.

Nerede olursan ol; kâh koynunda sıcak bir sevdanın,
kâh ortasında en soğuk duvarların…
Yüreğin tele gittiğinde korkmayacaksın.
Tutacaksın en yanık yerinden türkülerin;
çaldıkça özgür,
çaldıkça kendini olacaksın.

Adamın merdi kavgada bellidir.
Öfken her daim bilenmiş olacak
lâkin zulandan hiç eksik etmeyeceksin umudu.
O sana kavganın en sonunda,o güzel günlerin şafağında lazım olacak.
Bunu bilerek direneceksin namerde…

Aşk mı dedin?
Korkma söyle!
Neye olursa olsun aşkın,
usanmayacaksın.
Aşksız yaşayamaz insan da, toprak da…
Hele ölüm yakalamışsa seni tamda bu anında;
en güzel aşkın olacak bu umut
o güzelim yaşamın kıyısında…

Elin kaleme gittiğinde korkmayacaksın.
Usanmayacaksın aşktan yana.
Umutsuz da yaşanmaz bilesin;
yaşadın mı onlar gibi yaşayacaksın,
öldün mü onlar gibi.

Giden'e

2008-11-12T06:24:00.000-08:00

Öyle tütün sarısı,
öyle yaman, öyle hoyrat
ve öyle uzun uzadıya
seyrederim seni, alemi ve halimi.
.
Daha sabaha varmadan gecem,
bir günü tarumar eder bu ellerim.
İçimde yarına milim milim giden bir akarsudur hayat;
kendimden geçer o yataktan sana gelirim.
.
Bir bakmışsın güneşin ta en tepesindeyim,
bir bakmışsın yerin yedi kat altında;
bir bakmışsın koynuna uyanmışım ,
bir bakmışsın uykulara dalmışım toprakta.
.
Epeydir düşmez oldu içimden hasretin demirden tırnakları;
bir yanımda patlar bir durur hep
kör kütük bu sarhoş naraları.
.
Bir yıldızdan sor beni.
Bir karıncadan,
bir taştan,
bir su damlasından sor beni…
.
Sor nasıl çoğalır hıncım ve inancım
yarına ve sevdaya dair.
Gör o zaman neler neler üretir ellerim,
yüreğim ve kalemim.
Gör neler neler…
.
Öylece kal yanımda.
Su gibi,
Toprak gibi,
Saatini şaşırmış gece gibi…
Kal öyle bir ömür geçse bile
bir gün fazladan yaşayacakmışız gibi…

Doğum Gününe

2008-09-14T08:31:00.000-07:00

Bilmem kaç defa görülmüştür, gecenin dördüne uykusuz dalışlar sergilediğim. İçimde bir tutam kıpırtı var dışardan bakılınca her hareketimden belli olan. Hani bir boşluk bulsa patlayacak dudağımdan gecenin zifiri karanlığına. Bir haykırış kopacak içimden ve belki yüzlerce kilometre uzağımdan duyacaksın bu patlamayı.

Nasıl bir tesadüfdür ki bu, yıllarca öncesinin bir bahar ayında tamda güneşe eş bir zamanda, yıllar sonrasında sıcacık bir dokunuşla yanımda olmak için dünyaya geliyorsun. Doğdun ve burdasın ölümden önceki son durağındasın şimdi. Dışarda rüzgar, içerde sıcak bir hava pencereler aralı ve gözlerin kapalı...

kıyamam bilirsin; bir çiçeği dalından koparmaya ama takıştırmadan da edemem hayalimde bir çiçeği gözlerinin ferine. Bir ışık hüzmesi süzülür gözbebeklerinden ve susuzluğu gider tüm çiçeklerin. Dünyanın dönüşü sanadır şimdi; hani yıllarca öncesinde o narin tenine ilk şaplağı yediğinde ulu orta yerde kıyametleri koparışın ve çevredekilerin bunu umursamaz şekildeki o umutlu gülüşleri sanadır. Bir gelecek bir umut ve dünyaya gözlerini aralamış bir insan yavrusuydun.

o ilk ağlamanda söylemeliydiler sana; "Yakıştı sana doğmak güzel çocuk." iyiki doğdun.

Gelecekle yaşam arasında hep bir adımlık mesafe vardır.bir adım sonra geleceğin içinde olacaksın ve o an yaşanla buluşacaksın ve gelecek bir adım daha önüne geçecek. Hayat de sen buna, yaşamak de istersen.

O günlerin binlerce adım ötesindesin şimdi; yanımdaki bu zarif duruşun, o sevdalı bakışın ve leylim ley gülüşlerinle yüreğimin içindesin. Şimdi geleceğe doğru bir adım atarken aynı düşte olacağız ikimizde, belki günün birinde aynı düşle uyanma hasreti içinde bulunacağız. umutlar beraberce yeşerirken deprem kargaşasına inat kenetli kalacak ellerimiz ve hırsından çatlayak Richter ve o gün gelecek uykularda dahi birlikte çarpacak yüreciklerimiz.

Tabiata hüküm giydirmiş insan oğlunun yaşamındaki en manidar şey olan "zaman" kavramına olan tutkusu; gördüm ki senin içinmiş bende. Nasıl cesur olurum bilirsin ikinci kadehten sonra, sana tamamlayabilmek için tüm yaşamsal kaygıları ve bertaraf edip tüm iklimsel sızıntıları, olanca gücümle bir kanca atıp boynuna kollarında uyumak için.

Beynimin içinde yerli-yersiz tıkırtılar, üzerimde ince tülden bir örtü ve pencerem ardına kadar açık... Hafif rüzgar esse; hani böyle üşümek değil de tatlı bir üperti içerisine giriyorum o an. Yanımda olmayışına içerlenip çaresiz bir uykunun kıyısında yürümeye başlıyorum. Birazdan gözlerim ağırlaşacak ve senli bir uykuya dalacağın senden uzakta.

Köpeklerin ulumaları geliyordu az önce sokaktan; pencereye yöneldim ve dinledim bir süre. Ve on farkettim ki gün ağarıyor ve birazdan aydınlık olacak.yeni bir gün, yeni bir heyecan ve yeni bir keşmekeş belki... Uykum iyiden iyiye bastırıyor; birileri yen bir güne başlarken ben uykuya dalacağım ve uyanır ıyanmaz devam edeceğim kaldığım yerden.

Dilimde ve dimağımda sana dair cümlelerle seriliyorum yatağa. Söylenecek o kadar çok şey varken şimdi sadece "iyiki doğdun"lu cümleler kurabiliyorum ve "iyiki varsın"la biten.

İyiki doğdun, iyiki varsın, iyiki...

Aşk Ezberinde Romandı Berfo'nun

2008-09-06T11:06:00.000-07:00

Sadece sağa yatan saçlarına
her sürdüğünde o dişsiz tarayı,
aynanın karşında sarı bir gülümseme alırıdı Berfo'yu.
Bir de bıyıkları sarıydı sigara dumanından
ama düşleri bembeyaz...
.
Yamalı pantolonu, yamalı gömleği,
siyah ve bir teki patlamış ayakkabısına iliştirdiği
bembeyaz düşünden bir paçasını daha alıp,
göründü yolun bir ucundan.
Ve her bir bekleyişle
terketti sevdası onu.

Sevdalısı hiç olmamıştı;
sevdayla hiç yaşamamıştı Berfo.
Aşk onun için utangaç bir gülümseme
ve bir saç teline arabesk hüzünler bestelemekti;
yaz aylarında susamak,
ve kış aylarında sevgi dolu üşümekti...

Hiç bir ayrıntı eksik değildi Berfo'nun yüzünde,
zamana ve yaşadığı coğrafyaya dair.
Tek eksik; avunda sıcaklığına hasret bir eldi,
bir diğeri boynuna dolanmış olan.

Şimdilerde yok bir umudu aşktan yana Berfo'nun;
hayattan da yok.
Dört köşe evinde
çizdiği anlamsız şekiller,
bir de şiir diye yazdığı pejmürde kelimeler...

İki hece tek kelimelik bir romandır aslında Berfo.
Okundukça anlamlaşıyor;
okundukça yaşlanıyor
ve yaşlandıkça hasret,
yaşlandıkça hüzün...

Şehrimin Akşamları

2008-07-19T11:20:00.000-07:00

Güneş saklanınca ufukların ardına,
tüm güzelliklerini üstüne çeker şehrim.
İçinde, dağ başlarında yakılan ateşlerin
havada oynaşan kıvılcımları gibi
ışıkları kıpırdanır evlerin.

Akşamları güzeldir şehrimin;
yıldızları,
aşıkları
ve yalnızlıklar da hatta.

Oturmuşum eteklerine şehrimin,
akşamı izliyorum şu vakit.
Kimi caddelerde mesaiye başlarken orospular,
üşüdüğüm geliyor aklıma;
kalkıp yürüyorum sonra.

Yarasalar köşe kapmaca halindedir sokaklarda.
Ve saat gece yarısını vurunca,
ve kapanınca yavaş yavaş tüm ışıkları evlerin,
yıldızlar üşüşür üstüme;
ben yıldızları seyderim
tatlı ve serin bir aşk halinde.

Şehrimin sarhoş ve serin akşamlarında
aşık olası gelir insanın;
benim aşk olasım geliyor.
Sabaha varınca güneşle doğmak
hayata boğulmak,
ve şehrimin akşamlarında
kaybolmak geliyor biraz da.

Akşamları güzeldir şehrimin;
yıldızları,
aşıkları
ve yalnızlıkları da hatta.

Uzaklar

2008-07-14T12:50:00.000-07:00

Hiç düşündünüz mü; en uzak hissettiğimiz yer bize gerçekten uzak mı veya ne kadar uzak diye? Uzağımızda bulunan bir insan bize ne kadar uzak yada biz ne kadar uzak hissediyoruz kendimizi uzaklara ve uzaktakilerine.

Düşünürsek eğer; gözlerimizle görmediğimiz her yeri kendimize uzak görebilir yada aynı şekilde, yakında olsa da yüzünü görmediğimiz bir insanı kendimizden uzakta sayabiliriz ama tüm bunların tek farkı vardır yol ve zaman açısından gerçek uzaklık kavramından. Çünkü gözümüzle görmediğimiz birisi veya bir yer, bize yakın olduğu halde uzak saymamıza rağmen istediğimiz anda onu kendimize yakın etmemiz mümkündür. Ancak gerçek anlamda uzak olan birisi veya bir yer istiğimiz dışında uzaktır bizden ve onu yakın etme durumu bazen elimizde olmayabilir.

Bir denizi düşünüyorum şimdi. Hani o harita üzerinde görmekle yetindiğim ve dünyayı köşe bucak saran, alabildiğine mavi okyanuslar, aslında o kadar da uzak değil bana. Çünkü herhangi bir denizin herhangi bir kıyısında, denize parmak ucumla dokunarak tüm okyanuslara dokunabildiğimi düşünüyorum. Aynı şekilde görmediğim ve gezmediğim yerlere nefesimle ulaşabiliyorum; çünkü dünyayı dolaşan ve tüm dünyayı taşı ve toprağı ile okşayan rüzgar, elbet bana da değiyordur diye düşünüyor ve böylelikle tüm dünya topraklarında yaşamış sayıyorum kendimi . Evet, bu bir avuntu olabilir ama bu şekilde hiçbir sınır çizgisi gözetmeden; taşı, toprağı ve tüm insanlarıyla dünya benim diyebiliyorum.

Tüm bunlar bir yana, asıl anlatmak istediğim bu değil. Daha doğrusu, uzaklık anlamında anlatmak istediğim bu ancak ifade etmek istediğim duygu bu değil. Daha çok şu an uzaklarda olmanın burukluğu ile uzakları yakın etme ve yakın bir şekilde yaşama gayreti içerisindeyim. Dolayısıyla en yakın halleriyle düşünüyorum uzakları. Mesela, İstanbul'un sevdiğim kıyılarıdayım şimdi ve belki biraz sonra el ele sevdiğimle çiğneyeceğim kaldırımları.

Uzaktayım, kilometrelerce ve saatlerce uzakta. Ama her an çok yakın olacakmışım gibi bir his var içimde uzaktakilere ve en uzaktakilerine. Ne tuhaf, yakınım olan yerlere uzaklaşırken, ulaştığım yerde yakın değilim bulunduğum yere. Yani şimdi olmak istediğim yere çok yakın, olduğum yere ise oldukça uzağım.

Haber programlarını izlerken, bir yığın tuhaf senaryolarla dolu olayların yaşandığı o yerleri, haberler bittikten sonra "acaba gerçekten öyle yerler var mıydı?" diye düşünüyorum. Haberin verdiği duyguyu o an yaşıyorum ve haber bittikten sonra " acaba bir rüya mıydı gördüğüm?" diye soruyorum kendime. Haberde anlatılan olayı yaşayan kadar anlayamam; çünkü gerçek manasında uzağındayımdır olayın ve yaşandığı yerin. Bir yandan da şunu düşünüyorum; böylesine küçük bir dünyada nasıl uzak olunabilir diye bir yerlere. Aynı güneşin altındaysak ve ne kadar uzak olursak olalım aynı güneşi görebiliyorsak, nasıl oluyorda uzak olabiliyoruz bir yere.

Şu an tarihin öksüz bıraktığı bir coğrafyada, Güneydoğu'dayım. Ama uzağında büyüsem de fazlasıyla yakınındayım buradaki yaşamın. Çünkü bulunduğum yerden değil, olmak istediğim yerden bakıyorum yaşama ve baktığım yerden öylesine yakın görünüyor ki insanlar birbirine, birini diğerinden ayırmak mümkün değil, bilmem anlatabiliyor muyum?

Vuslat Düşü

2008-06-14T09:41:00.000-07:00

Bir kuş geçince başımın üstünden,
Bir yıldız kaysa örneğin;
aklıma ellerin gelir
ve o an aklımdadır gözlerin.

Sabah güneş yüzünü gösterince,
önce hayran hayran bakarım ona
ve bir türlü kalmak gelmez içimden
yatağımızda aşkımızın izlerini görünce.

Kalktığımda duyarım yastığımızdaki fısıltılarını,
yanı başımdaki mahmurluğun yoktur ama
olmayacak değil…
Bakarsın bahar gelir,
açılıverir çiçekleri ağaçların
sonra tadında varırız doyasıya
İstanbul'da o güzelim baharın.

Bulutlarda gülüşünü görebiliyorum bazen.
-bir gülümseme beliriyor o an yüzümde-
Akşam vakitlerinde sokak lambaları,
her zaman piç etse de bu sokağı çekip giderek,
güneşi getiririm o an
gözlerinin içinden öperek

Elbet beklediğimiz bahar gelecek
ve yanımda bir serçe gibi tedirgin duracaksın o an.
Bu kadarlık zamanın ayrılığı
önce ikimizden çıkacak
sonra elbette İstanbul'dan...

Feda

2008-05-28T13:52:00.000-07:00

…
Ve inan ki;
Uçmasını özleyen kuşlar bıraktım sana.
Maviliğine gökyüzünün,
Vurgun kuşlar.

Gülüşler bıraktım
Gülmesini bilen gözlerine;
bundandır ki bulutlar döker hıncını,
Gülüşü kundaklanmış yeryüzüne.

Sevda sözlerim var
Ki; yankısı daha bitmemiş kulaklarımda
Gözlerim,
Ağlamalarım
Ve bir yığın özlemlerim var
Yarına yüz tutmuş gözlerinin ışığında.

Ve inan ki;
mavilikler bıraktım sana.
Sıcak öpüşler,
Hasretler
Ve sen kokulu akşamlar bıraktım
Yüreğinin sıcak koylarına.

Ve inan ki yüreğim,
yürekler bıraktım sana
ölümlerden yeniden doğan.

Çiçeklerin Dilinden

2008-05-28T13:25:00.000-07:00

Çiçekle konuşanını da gördüm sonunda. Bir saksının başına geçip olağan üstü bir sevgi gösterisiyle yapraklarını okşayan bir insanı gördüğümde, o insanın hayatına dair ilginç sorular gelir aklıma. Ancak burada bahsetmek istediğin çiçekle konuşan insanın kendisi değil, konuşulan çiçektir. Bahçede, kırda ya da saksında kendi halinde alacalı ve bilumum kokulara sahip enteresan çiçekler…
.
Duruşları, bulundukları mekânları ve üzerlerine yüklenen anlamlarıyla her gördüğümde değişik düşüncelere kapılırım istemsiz bir şekilde. Örneğin; gecekondu evlerin bahçesindeki Gül ile onlarca insanın barındığı apartmanların bahçesinde boy veren gül farklıdır benim gözümde, her ne kadar kalabalıklar içerisinde olsa da her zaman yalnızdır bana göre apartmanlar arasında açan o güller. Tek dostları kapıcılardır onların yoksa bulunmaz başka suratlarına bakan. Ancak topraklı yolların sağında ve solunda bulunan tek katlı evlerin bahçesinde yeşeren güllerin kokusu bir başka olur, daha taze ve sıcaklardır biraz da.
.
Bir de papatyalar var ki, onlar benim çocukluğumun bahar anlayışıdır. Sevgili kavramının anlamını bile bilmezken “seviyor, sevmiyor”lu çok günlerim olmuştur. Hele düz bir yeşillikte beyaz bir örtü gibi kaplayınca papatyalar ortalığı, “tamam” diyorum, “geldi bahar”. O ılık bahar havası eşliğinde papatyaların yanı başında koşup, yorulunca da yanlarına serilip uzanmak ne güzel şeydi benim için. Şu an düşününce bile ılık rüzgâr estiriyor bu tablo bedenimde.
.
Kelebekler gibi narin bir edayla ince bir dal üzerinde boy veren gelinciklere ne demeli bilmiyorum. Bakınca birçok mana çıkarabiliyorum aslında o duruşlarından ancak, çıkardığım tüm manaların, gelinciklerin asıl anlatmak istediği şeylerden daha basit kalacağını düşünerek hayranlıkla bakakalıyorum o ipeksi tenlerine. Bazen böyle olmadık yerlerde açışlarının sebeplerini bazen de nasıl o kadar narin olup da ufak bir rüzgârla dağılmadıklarını düşünürüm ve bazen de hiç düşünmeden taze bir merakla eğilirim yanlarına ve bakarım en meraklı gözlerle o güzelim kızıllıklarına.
.
Her insanın bir çiçeği yoktur belki ama hiç rastlamadım çiçeği sevmeyenine. Birçok şeyi koca bir cümle ile açıklamak varken tek bir çiçek tercümanı olabiliyor birçok şeyin. Aslında en çokta bu yüzden garip gelmiyor bana bir insanın herhangi bir çiçekle konuşması. Sadece bir duruşla birçok şeyi anlatan çiçekler dile gelince kim bilir neleri ifade ederler.
.
Tüm çiçekleri tanımayı istemek gibi garip bir tutku var içimde. Ne zaman konusu geçecek olsa “şu çiçeğin özelliği şudur ve şuralarda yaşar ve bir de şunu ifade eder” demek gelir içimden ama nafile… O kadar çok ve o kadar güzeller ki bence hepsini tanıyamamak ayrı bir gizem katıyor kendilerine.
.
Çatlamış toprağına su dökerken bir çiçeğin, kendim içer gibi olurum suyu. Suyun o çatlaklardan girip hafif toprak kokusu estirmesi başka bir huzurla doldurur içimi. Sanırım sırf bu yüzden çiçeklerle dolu bir bahçe hayal ederim hep; orta yerinde masa ve bir iki iskemle ile ılık bir bahar havası ve öte yanda yani duvarın arkasında dünyaya ait yaşamsal melodiler; araba sesleri, çocuk cıvıltıları ve şehrin nefes alıp verişleri…
.
Şehrin o mekanik kalabalıklarından kurtulup bir çiçeğin yanı başında oturmayı bilmeli bazen. Onca mekanikleşmeye inat insani duygulara dönmeli ve bir buse alalar ellerimizle “merhaba” demeli, “merhaba” çiçek ve dünyanın tüm çiçekleri…

Bilirim

2008-05-15T13:05:00.000-07:00

Çok çabuk geçti ömrümüz yürüdüğümüz yolda;

biz bir arpa boyu dedik,

tarlasına düşmüşüz bilemedik.

Aç kaldı bazen umudun kuşları,

biz yağmur damlasına katık ederken kuru ekmeği

lokmasına kan düştü beşikteki yavrunun, bilemedik.

Dağlarda rüzgardan sorarız yağmurun hatırını

ve kurttan kuştan başkası bilmez

çobanın halini, bilirim.

Akşam çökmeye başladı mı dağlara,

yanık türküler söyler namlular,

kimse bilmez, bilirim.

Ömrümüz çabuk geçiyor

lakin arpa boyu mu bilmem

ekmek, yağmur ve toprak

yeter bize elbet,

yeter, bilirim...

Zambak Zumbak

2008-05-07T12:17:00.000-07:00

Yağ sat,
bal sat...
Dön arkana iyi bak çocuk,
dön arkana iyi bak...

Önün, arkan, sağın, solun sobedir,
saklanmayanlar arkadaki gecedir.

Yağ sat çocuk,
bal sat...
Ustan ölmüş, sen sat.

Çabuk büyü çocuk,
bırak çocukluğu da çabuk büyü...
Umudumuz sensin,
yeşert umudu,
boz kaideyi...
Çabuk büyü çocuk, çabuk büyü...

Günlükler

2008-05-07T11:20:00.000-07:00

Yol ve zamandır insanın günü içerisinde en fazla beraber olduğu şeyler. Zamanı aynı anlamıyla düşünebiliriz ama "yol"u nasıl istersek öyle düşünelim... Yol: üzerinde durduğumuz herşey yani içinde bulunduğumuz yaşamın ta kendisi. Acemi bir yolcusuysak bu yolun, tedarik etmişizdir bir çok şeyi kendimize, insana ait ne varsa. ama usta sayılanımızda var elbet, yolu bilip bir tek kendini yanına alan.

Yolun üzerinde taşlar öylesine dağınık ki, hani birine basmasan yani gördün diyelim ve atladın üzerinden, diğer bir taşın üzerine düşmeyeceğini nerden bileceksin ya da güzelim bir toprak parçasında ayak izlerinin oluşmaması ne malum. En güzel yanıda bu belki de yaşamın. Yaşıyorsun hem de ne olacağını bilmeden. Bir şeyler olup bitiyor ve sen gece yastığından çıkarıyorsun acısını, belki sabahlara kadar konuşarak. Yastık taş mıdır toprak mı çözenine rastlamadım daha. Ama taş yada toprak farketmez, iyi bir yoldaştır hayata dair.

Ömürde bir damla misali olan bir günümüzü geçirince süzgecimizden, bir katre bir şey kalıyorsa yarına ne mutlu, yoksa kalan bir şey, koca bir boşluktur ömrümüz. Kim bilir belki de bu yüzden çıkmıştır şu günlük tutma meselesi. Yazacaksın, ne yaptığını değil ama ne aldığını ya da ne verdiğini hayata dair. Bir cümle belki yada destan misali koca bir yazı, ama yazacaksın ne varsa hayata dair.

Böylesi bir şey işte bendeki, bazen yazıyorum aklıma ne gelirse, zira aklımdan geçenleri süzgecimden geçmiş olupta bana kalanlar olarak sayıyorum. Tamamıyla bana ait olan hayat notlarım diyorum onlara. Belki bir gün açıp okuduğumda, yüzümdeki değişikliklerin yanısıra beynimdekilerinide görecek ve muhasebesini yapacağım hayat denen çok bilinmeyenli denklemin ya da bir yerde rast gelecek yazdıklarım birine, "vay be" diyecek ne boş yaşamış adam ya da "yaşamış işte " diyecek. Belki ben o an bir çiçeğin dalında yaprak olacağım ya da çekirdeğinde bir meyvenin. Ama yaşadığım belli olacak ve ne yaşadığımda nispeten. Başkaları için yazmak değil bu "yaşadım" diyebilmek içindir aslında.

Elime her aldığımda kalemi "evet" diyorum ve düşünüyorum nerden başlamalı diye. Direkt kafamdan geçenleri yazmaktır aslında niyetim ama her zaman olmuyor bu. Bazen kocaman bir denklemle yüzleşip hesap soruyorum kendime ve tüm çözüm yollarını işliyorum satırlara, kimi zaman bir cümle oluyor bu, kimi zaman sayfalar dolusu bir destan. Bazen boş bir sayfaya bir kaç dize işlediğimde olur kafiyesiz, öyle dilimin estiği aklımın kestiğince. Sonra dönüpte okuduğumda tüm yazdıklarımı, "yazık" diyorum daha yaşanılası onca şey varken nasıl ölüme yaklatırıyor beni sayfalara işlediğim her tarih. Ama seviniyorum da bir yandan bir şeyler yazabilecek kadar hayatın içinde olduğum için. Yazıyorum ve yaşıyorum. Hani "yol" dedim ya; işte nefes alabileceğim duraklarımdır benim günlükler, şöyle boylu boyunca soluklandığım ömür denen yolun kıyısında.

Yaşamak güzel şey diyorum sonra, yazmakta öyle... Yazıyorum ve yaşıyorum elbet...

Bedel

2008-03-27T12:27:00.000-07:00

Dragostaki o malum evin penceresinde
deniz kokusu duymak için çırpınırken,
iki defa kızıl şafaktan vazgeçtim.
Yazık ki, sen farkında bile değildin,
o malum evin önünden geçerken benim...

Miras

2008-03-14T13:26:00.000-07:00

Saatler vermeliyim sana;
bir güneşin mesela,
en sıcak zamanını sana getirmeliyim
ya da bir martının süzülüşünü
-bulutlara karşı-.

Şiirler yazmalıyım,
sade seni anlatan bir roman hatta...
İlk sayfasına "o"na diye yazmalıyım,
benim ikinci yanıma...

Bir hayat vermeliyim sana,
içinde umut deryaları taşıyan;
bir de boy boy yemiş ağaçları ile
oda dolusu kitaplar
-her okuyuşta seni bulduğum-.

Dört duvar verebilirim ancak şimdi sana,
duvarları penceresiz
ama hayallerimizle süslü.
Zira şimdiki tek varlığım benim,
dört duvar ve ortasında persel parsel odalar...

Aynada Durur İzin

2008-03-13T12:06:00.000-07:00

O içindeki hoşçakal bakışılı gidişin vardı senin; gitme dediğimde öylesine boştu ki susuşun, çıldırasıya bağırmak ve sövüp saymak istiyordum içinde bulunduğumuz dakikalara. Gözlerindeki o “buraya kadardı yaşanılanlar” cümlesini taşıyan süzülüş, şimdilerde en umulmadık anda çakılıveriyor gözlerime ve ne zaman dönsem aynaya biraz o süzülüşü görürüm göz bebeklerimde.

.
Bu şehrin tüm sokaklarında ve her kaldırımında ayak izlerimiz hala yan yana durur ve hala sarmaş dolaştır sokak lambaları altındaki gölgelerimiz. Bir bebek gibi susuşun vardı senin ve o susuşun şimdi çıldırasıya inliyor kulaklarımda. Uykularsa hiç uğramıyor gecelerime ve dağılıyor odamın boşluğunda gözlerine teğet geçerek. Bense uyumadan geçirdiğim her günün sabahında sana uyanmak için niyet ederim.

.
Şimdi dinlediğim tüm şarkıların melodileri bana ötelerden bir şeyler hatırlatır ve hala her dinlediğimde yine aynı heyecan ve daha büyük bir özlemle anıyorum seni. Bir bir geçerken melodiler kulağımda, yanak yanağa mırıldanışımız gelir aklıma. Severdik, beraberce sevdiğimiz şarkıları söylemeyi. Sanki tüm şarkılar bizim için yazılmış da şarkıları yaşama çabasıyla geçiyormuş gibi gelirdi yaşadığımız günler.

.
Günün tüm yorgunluklarından uzaktır seninle beraber geçen saatlerimiz. Bir sabah uyanışımız bilirim seninle bir de yorgunluktan hiç uyanamayışımızı. Gün içerisinde yaşadıklarımız sanki bir rüyaymış gibi gelirdi bana. Saatlerce bir şey yemesem o an gelmez aklıma sen yanımdayken ama sen olmayınca yanımda en çok sana acıkırım. Şimdi her acıktığımda en çok bir elmayı aynı yerinden ısırışımızı özlüyorum. Biliyorsun her ısırıkta birleşirdi dudak izlerimiz elmanın üzerinde.

.
Şehirde insanlar dolaşırdı hiçbir şeye aldırmadan. Bizse doyasıya kaybolmasını severdik kalabalıklar içerisinde. Tanıdık bir yüz asla olmazdı; bir biz bir de diğerleri ama doyasıya severdik insanları hele umut gözlüleri yok mu doyamazdık bakmaya yüzlerine. Şimdi ise insanlar içerisinde bir insanım; senden uzakta, sensiz ve sessiz. Kalabalıklar içerisinde yalnız başıma, kalabalığın bir parçasıyım artık ve ancak şehrin kalabalığında kaybolmuş o kokunu soluyarak unutabiliyorum yalnızlığımı. Bir de saatlerce tutsam dahi yorulmadığım elin olsaydı daha bir kalabalık olurdum diye düşünerek atıyorum adımlarımı her yürüyüşümde.

.
Sabahın ilk ışıklarında o mahmur gözlerle uyanışın vardı senin. Dağları yararak doğan bir güneş gibi açılırdın günüme. İzlemeye doyamazdım aynada duran yüzüne bakmaya. Şimdi hala aynı aynada ve aynı gözlerle durur izin; silmeye ve bakmaya kıyamam, kaybolmasın diye aynadaki o gülüşün. Şimdi ne zaman gülmeye başlasam, aklıma gülüşün gelir susarım ve buğulanır sonra gözlerim.

.
Hayatı öğrenmek ve her güne heyecan ve umutla başlamak güzeldi seninle. Biz hiç geçmesin istesek de saatler yarışırdı bizimle. Hayat akıp giderdi durmadan dalgasına bizi de alarak. Bir deniz gibiydi sevmelerimiz; ardı arkasına gelen dalgalarıyla katlanarak büyürdü içinde bulunduğumuz her vakit. Bir de özlemlerimiz vardı beraberce geçen her saatimize. Saatler bizim için hep güzel günlere gebe kalırdı ve her gün yeni bir dünya doğardı bizim için.

.
Şimdi tüm bunlardan geriye koca bir yalnızlık kaldı payıma düşen. Sen yoksun ama yollardaki ayak izlerimiz, çocukların gözlerindeki gülüşün, elmadaki dudak izin, melodilerdeki o rüzgar öpüşlü sesin ve bir de aynadaki o mahmur gözlü güzelliğin hala ilk günkü tazeliği ile durur. Bense ancak rüyalarda yaşayabiliyorum seni. Zira senden sonra hayat, kıyılarıma uğramayan bir gemi şimdi.

Perdeler

2008-02-27T13:20:00.000-08:00

Zihnimde,
alaca karanlığında bir ülkenin
yalınayak çocukları durur;
güneşin önüne serilmiş
taze yemişler sonra...

An gelir,
bir kıpırtıyla irkilirim.
Kalbim, bir ela gözlünün adımlarındadır o an;
pat pat eder durur her adımda.

Sabaha varmadan vakit,
çeker vururum geceyi;
sabah birden bire patlar sonra,
güneş birden bire.

Üç adım ötede kavaklar durur,
dallarında asırlık kargalar...
Güne başlamışlardır onlar,
sabaha uyanmışlardır;
belki de hiç uyumamışlardır.

Masanın üzerinde karalanmış
-kimi sararmış-
kağıtlar durur.
Toplasan hepsini bir şiir etmez belki,
ama bir ömürdür anlatmak istedikleri...

Sırt çantalarıyla öğrenciler geçmeye başladı
sabahları fahişeliğini giyinen bu sokaktan.
Perdelerim sararmış isten,
zihnim, evelce zamana ait bir kederden...

Anladım ki sonra;
perdeler ve ben
artık misafiri sayılırız bu evin...

Kuytuluklar

2008-02-08T12:06:00.000-08:00

Dünyanın kollarında kuş misali yaşayan bizler,

uçacağımız bir çok güzellikler varken,

yükseklik korkumuz mu var bilinmez,

yaşamı kendi kuytuluklarımızda ararız...

Baykuşun Gördükleri

2008-02-07T10:18:00.000-08:00

Evimizin üzerinde baykuşlar durur;
bilirsiniz uğursuzluktur.
Nasıl uğursuz olur halbuki,
baykuş dediğin
garip, kör bir kuştur.

Asıl suç baykuşta değil;
evimizi başımıza yıkanlarda,
yani onlarda.
Onlar ki kör edenlerdir bizi, baykuştan fena;
bizler ise hizmetkarlarıyız onların
boynumuzda urganlarla.

Söküp atmalı o urganları tezelden.
Yoksa başımıza neler gelecek bir bilsen.
Aşikardır bilirsiniz.
Semer vuran çok olur derler,
Eğer sen eşek isen...

Resimlerde Gizli Ömrümüz

2008-02-01T02:41:00.000-08:00

Evimizin bir köşesinde uzun zamandır sessiz ve sakin bir şekilde duran sandığa takıldı bir anda gözlerim. Eski motiflerle bezeli, el oymacılığı ile işlenmiş, koyu, kestane renkli ahşap bir sandıktı. Kim bilir ne zaman, bir gün lazım olacağı beklentisiyle içerisine konuluş küçük mutfak eşyaları, birkaç parça el işlemesi danteller ve bir albüm dolusu, kimi siyah beyaz fotoğraflar vardı içerisinde.

.
Sandığın o kadar uzun süre aynı yerde kaldığı belliydi ki; açar açmaz bariz bir rutubet kokusuyla karşılaştı burnum. Belki bugün açıp, içini karıştırma merakım olmasa, bir o kadar daha bekleyecekti orada. Masum bir kuytuluğa o kadar güzel saklamış ki kendini, sanki bulunduğu köşenin daimi bir parçası gibiydi. Üzerine yüklenmiş yünden yataklarda iyice örtüyordu kendisini ve daha da fark edilmez oluyordu köşesinde.

.
Önce yatakları indirdim üzerinden; sonra büyük bir merakla kapağını açtım ve işte o anda gözüme ilişti az önce saymış olduğum o birbirinden eski nesneler. Ama beni en çok etkileyen; yeşil kapaklı bir albüm içerisine özenle yerleştirilmiş, kimi siyah beyaz olan resimlerdi. Güzel bir duygu ile çevirirken bir sayfasını, yüreğim hemen bir başka duyguyu buyur ediyor içerisine. Her sayfada başka bir zaman ve o zaman ait duygular boy veriyordu içimde.

.
Bir tanesinde yaşlı bir kadın olanca sükûnetiyle oturmuş, anaç bir edayla poz veriyor kucağındaki bebekle. Bebekte olmadık bir masumluk ve tombul yanaklarında sıcak bir bahar havası neşesi…

.
Bir başka resimde, uzun uzadıya bir yol duruyor, fonunda zemheri aylarının o asi beyazlığıyla. Upuzun bir yol ve üzerinde uzun aralıklarla işlenmiş ayak izleri belirgin bir şekilde göze çarpıyor. Belli ki, az önce geçmiş biri telaşlı ve koşar adım bir şekilde. Yolun sağında ve solunda mevsimlik kıyafetleriyle çırılçıplak kavak ağaçları ilerliyor; en sonunda ise bacalarında yoğun dumanlarıyla sanki nefes alırcasına duran, çatıları beyaz ayrıntılarla bezeli evler görünüyor. Küçük bir ürperti kaplıyor içimi ve hafif bir üşüme alıyor bedenimi.

.
Resimler… Çoğu, güzel anlarımızın şahididir ve bir de ömrümüzün. Bir parmak hareketiyle ömrümüzün herhangi bir anını, bir kâğıt üzerine işleyip ömrümüzün geri kalan yıllarına miras bırakmak ne güzel bir şans insan için.

.
Hiç olmadık bir anda maziye gizli bir özlem duyar insan eski fotoğraflara bakınca. Resimler ve aynalar insan hayatındaki en gerçekçi dostlar olur kimi zaman. Bir resme, bir de aynaya bakınca anlar insan, aradaki farkın ömür olduğunu.

.
İşte bir resim daha… İçimi ferahlatırcasına bir huzur işliyor bedenime bu resme bakınca. Bir bayram sabahı çekilmiş, taze yüzleri ve şeker tadında gülümsemeleri saklayan, büyüklü küçüklü bir aile ortamını dillendiren, o dillerden düşmeyen “eski bayramlar”a ait bir resim.

.
Her resimde ayrı bir duyguya kapılmamak elde değil. Bir resme, bir de resimden gözlerimi alıp içinde bulunduğum ana bakınca hafif gel-git’ler oluşuyor beynimde. Huzurla dolarken bazen, bazen de bir hüzne giriyor ve çıkıyorum bir başka resimle.

.
Resimlerin arasında kırışmış ve yıpranmış olan o kadar eski bir resim var ki, neredeyse tükenmek üzereymiş gibi duruyor. Resimlerdekileri tanımıyorum; muhtemelen yaşamıyorlardır, çünkü resimdeki halleriyle oldukça yaşlı duruyorlar zaten. O kadar şirin bir duruşları var ki, insanın içinde ince bir yumuşama ve muazzam bir sevgi hengâmesi oluşuyor. Resimde biri bayan diğeri erkek olan iki insan, yanakları sıkılası derecede sevimli bir tebessüm içindeler. Ben ise büyük bir hayranlık içerisindeyim onlara bakarken.

.
Albümü baştan sona inceledim ve tamamına baktıktan sonra biraz daha resimlere bakma hevesiyle kendime ait olan albümlere de al atmadan edemedim. Kendi albümümde de birbirinden güzel onlarca resim var; kimi dostlara, kimi hiç tanımadığım – ifadelerinden dolayı resimlerini çektiğim- insanlara ve doğanın malum çocuklarına (kuşlar, deniz, orman…) ait.

.
Birbiri ardına dizdiğim tüm resimler hep bir şeyler söylemeye çalışır gibi duruyorlar bana. Resimlerdeki halime baktıkça kendimle hesaplaşır bir hale bürünüyorum; o zamanlar mı olmak istediğim yerdeydim, yoksa şimdimi olmak istediğim yerdeyim diye. Ardı sıra bir diğer resim geliyor susuyorum.

.
Her resimde ayrı bir duyguya bürünürken, albüm kapağını kapattığımda kendime sormadan edemiyorum; “bir ömür kaç kareden ibarettir ya da resimlenebilecek kaç kare yaşanabilir” diye…

Yalnızın Halleri

2008-01-26T07:39:00.000-08:00

Beni bu halimde yakaladı;
sabahları erkenden kalkıp
bir şeylerle uğraşma alışkanlığı.
Sabah saat altı diyor,
Kalkıyorum.

Pencereme ait mermerin tam üzerinde,
geceden kalma kuş tüyleri;
Belli ki bir aşka kurban etmişler mermeri;
Alaca tüyler nemli duruyor hala.

Diğer yandan mutfaktan birkaç kıpırtı duyuyorum.
Sabah kahvaltısı için son çağrı:
Ekmekler kızardı!
İştahım yok ama,
yiyemem bir lokmadan gayrısını.
Oturur oturmaz kalkıyorum;
Ağzımda duruyor son lokma.

Televizyonda
gözlerindeki mahmurluğuyla
olan biteni haber veriyor bir spiker;
sonra hava durumu geliyor ardından
yine balkanlar,
yine soğuk hava etkisi…

Kitaplarımın arasından alıyorum
aklıma esen bir tanesini.
Kapağında solgun insan siluetleri ile
Sarı saman yapraklı bir kitap…
Üçüncü sayfasından sonra bırakıyorum;
Belli ki kız seviyor çocuğu,
Gerisini okurum bir başka vakit diyor, kalkıyorum.

Hesabını gazete sayfalarından soruyorum
bu can sıkıntısının.
Üçüncü sayfa haberlerindeki
memleket havadislerini okuyorum.
Korkuyorum;
bir gün bizimde adımızı yazarlar da
rüsva oluruz âleme diye.
Nitekim ölümün bile
Güzeli gerek bize…

Suratım üç günlük sakalımla
aynanın karşısında epey yabancı duruyorum kendime;
şakaklarımda birkaç beyaz ayrıntı var ömrüme ait;
sormuyorum bile neden diye.
Biliyorum!
Yaşadık yıllarca
ve birikti biraz tozu ömrümün;
ondandır tozları şakaklarımın…

Göçleri başlayınca mevsimlik hüzünlerin;
kimi kış olur kimi sonbahar;
Böyle olur insan akşamleyin.

Bazen bir türkü dilinde,
Bazen koca bir boşluk yanında…

Yastık Altındaki Hatıralar

2008-01-25T11:13:00.000-08:00

Birer birer eskiyor takvim yaprakları ve bu yapraklar döküldükçe duvarlarımızdan, bir şeyleri de alıp götürüyor bizden habersiz. Kimi zaman çiçekli bir çerçeve içerisinde hatırlayacağız eskiyen o günleri, kimi zaman da hüzünle bakacağız gönül penceremizden. Ama her ne olursa olsun, iyi ya da kötü, birer hatıra olarak kalacak yastığımızın altında.

.
Geçmiş zaman olur ki; bir anının bile geri gelmesi için neler feda ederdik kim bilir. Çünkü içerisinde gülüşlerimiz vardır o zamanların ve daha nice yaşanılası mutluluklarımız. Biz yol alırken bir başka güne bir şeyler gelir peşimizden ve yakaladığı zaman bizi, içerimizde bir yerlerde gizlenir. Daha sonraları, hayatın üzerimize abandığı bir zamanda çıkıverirler ortaya dilimizde amansız bir “offf” eşliğinde.

.
Hatıraları hatıra yapan gönülde yatandır ve gönülde yatandır aslında o hatıranın resmi. Bir resim düşün ki; gönülde yatan bir sevgili ve o sevgiliye ait bir gülümsemeyle geçen “canımızın içi” o saatler var içerisinde… İşte bu resimdir aslında hatıranın gerçek adı ve gönlümüzde yatan o yumuşak tadı. Ve artık bir tekrarı olmayacaksa bu hatıraların, o bir mirastır artık hem de sevgiliden kalan kıyılamayacak bir miras.

.
Benim de bir yolcuğum var satırlara sığdırmak istediğim. Hatıra değince aklıma gelen geçmiş zamana ait birkaç resmim var benimde. Birinde ben varım resimlerin birinde sen, diğerinde de ikimiz. Ne zaman gözlerimin önüne gelse bu resimler çıkarım tüm benliğimden ve içerisinde bulunduğum zamanın bende oluşturduğu tüm olgular geçmiş zamana döner. Sonra en olmadık inceliğimle gülümserim, birazdan acı bir irkilmeyle gerçeğe döneceğimi düşünmeden. Bir ben olurum gülümsemeden sonra bir de sen; sonra bir türlü gelemem kendime ve sende kalır bir yanım. Sende kalan yanımla okşarım omzumda kalan saçlarını ve rüzgârların koynunda bir öpücük gönderirim yüreğinin koylarına bir de anlından öperim; hani o güneş kokan alnından.

.
Sana ait tüm hatıraları yastık altında saklıyorum şimdi. Ne zaman koysam başımı yastığa, bir şeyler okşar beynimi. İşte o zaman başlar yolculuğum takvim yapraklarında. Bir eski zamana giderim o hiç eskitemediğim zamana. Tutarım ellerinden ve koklarım bahar kokulu saçlarından.
Hiç eskimesin istiyorum hatıralarımız. Bazen çok sıkıldığım da, bazen de gitmek istediğimde bu şehirden, hatıralarımız tutsun istiyorum ellerimden ve “Gitme, buralar aşkımızın başkentiydi ve senindir artık bu şehir” desin istiyorum. Ama gitmek kaçınılmaz oluyor bazen biliyor musun? Bazen gitsem de buralardan, bir başka şehirde ve bana ait olmayan bir yastığın altında da rastlayabiliyorum hatıralarımıza. İşte o zaman anlıyorum; yastıkta değil yürekteymiş keramet.

.
Bazen acı veriyor tüm hatıralar, tam dalarken o eski günlerime, bir yenisi daha yaşanmayacak diye kahrediyorum her şeye ve o malum yastığıma. Bir yandan susup, bir yandan da hasretle özlerken o günleri, hatıralara gömülüyorum tekrar ve yaşamaya çalışıyorum o el ele dolaştığımız İstanbul’un yalnız fahişeliğini. Kaldırımlarda yaramaz çocukların sesini arıyorum ve yine zorla tutuştursunlar istiyorum ellerimize çiçekleri. Ne yazık ki ne o çiçekler ne de o çocuklar var şimdi. Yalnız bir resim, bir sahil ve ikimiz, her şey donmuş ve siyah beyaz birazda.

.
Nereye kadar götürebilirim diye düşünüyorum bu hayalleri. Belki bir başka sevda olur ilerde, bu hatıraların üzerini tozlandıran ama yok edemeyen. Belki bir ölüm olur hiçbir hatıranın kar etmediği. Zaman insana ne getirir bilinmez ama her günün bir şeyler götüreceği kesin. Ne kadar direnirsek direnelim, ya yaşadıklarımızı götürecek hayat, ya da yaşayacaklarımızı.

.
Her hatıranın gizli bir hazinesi vardır. Bu hatıralar içimizdeki duygusal özden alır kaynağını. İçimizde bir yerlerde gizlidir bu öz ve hiç beklemediğimiz bir anda çıkar karşımıza. Biz günün yoğunluğundayken, bir rüzgâr çarpar gönlümüze ve gönül penceremizden geçmeye başlar tüm hatıralar. Duygusal parçamız o an girer devreye ve tekrar yaşanılıyormuş gibi düşünülür o eski günler. Yeter ki hiç kaybolmasın o duygusal özümüz. Çünkü o kayboldukça, hatıralar yıpranmaya, resimler solmaya başlar. Biz ise yaşlanmaya geçeriz gençlik resimlerimizden…

Çocuktan Öğren iyiye ve Güzele Dair Ne Varsa

2008-01-10T13:21:00.000-08:00

Çocukların gözleri diye baktığımız şey meğer yaşanılası güzel bir dünyanın ta kendisiymiş ve alsında dünya, allı yeşilli bir beşikmiş çocukların gözlerinde. Tüm farklarına rağmen, aynı dilde uçururlarmış uçurtmayı tüm dünyanın çocukları; insanca, dünyaca, sonuna kadar çocukça...

Ömür Yetmez Yaşamaya

2008-01-10T12:43:00.000-08:00

Eğer yaşın ilerlemişse ve o ilerleyen yaşına rağmen günlük hayatın monotonluklarından dışında hayata ve insanlığa dair -kendi hayatın da dahil- yaptığın bir şey yoksa, çeşitli fikirler edinip bir fikir atlası oluşturmadıysan kendinde ve yaşadığın her günün tecrübeye ve geleceğe ait bir özelliği yoksa, olduğun yaşta değilsin demektir. o an sahip olduğun kişisel yapınla, asıl olman gereken kişilik yapın arasında zaman olarak uzun yıllar varsa, o yıllar kadar bir kaybının olduğu aşikardır. bunu telafi etmek için geçireceğin zaman da yine kendi ömründen gideceği için ve bu giden zaman da hayatın ta kendisi olduğu için büyük bir kaybın var demektir.
.
HAYAT ASLA BEKLEMEYE BELMEZ; İYİ YAŞA, GÜZEL YAŞA, SAĞLIKLI YAŞA, ONURLU YAŞA VE İNSANCA YAŞA; ÖMRÜNÜN YETTİĞİ KADAR ELBETTE...

Sana Dair

2008-01-05T09:02:00.000-08:00

Baharlarda düşünüyorum seni,
kış ayında koynumdasın;
oda kokunla doluyor,
sonra ısınıyor usulca.

Bir öpüş yetiyor tutuşmamıza ki;
tutuşuyoruz.
Ta ki sönüyor ateş;
uyuyoruz.

Düşümde gülüşünle süslü bir bahar,
baharlarla bezeli bir ev,
ve çocuklarla dolu bir oda...

Çocuklarımız,
bizim etten kemikten oyuncaklarımız...

Sonra bir şiir tutunuyor dilime:

- Seninle geldi bahar,
yaza vurduk;
koynumdasın.

Karanlık çöktü,
kalmadı etrafta kimse,
seninle kaldık ansızın;
kışa döndü yazımız,
sen hala koynumdasın.-

Boylu boyunca yataktasın,
uyuyorsun.
Şiir dilimde hala
duyuyor musun?

-Uyuyunca deniz gibisin,
uyanınca güneş;
gecede ay gibisin,
içimde ateş.-

İçimde bir hasretle,
usulca kalktım yataktan
ve yürüdüm pencereye doğru.
Şöyle bir baktım da camdan
herşey ne kadar da renkli duruyor;
yeşili, mavisi, sarısıyla.
Bir de insanları ne güzel düyamızın
genci ve yaşlısıyla...

Sonra döndüm sana doğru
ama sen tatlı bir tebessümle
uykudasın.

Geliyorum yanına tekrar ve eğiliyorum kulağına:
Hayat seninle güzel,
ne güzel seninle hayat...

Farkında mısın?

Bir Yol Gider Bana Doğru

2008-01-02T15:23:00.000-08:00

Gölgeler içinde gölgem,
akıyor içimden yollara.
Cismimin önemi yok;
beynimin içinde bir ışık
sızıyor gözbebeklerimden;
savruluyor karanlığa...

Yolcusuyum uzun uzadıya akan bir yolun.
Taşlar sekiyor önümden.
Taşlar ki; beynimin içinde birer pare;
"düşünceler içerisinde ölmek mi"
diye düşünüyorum
insana tek çare...

Yolcular yürüyor karanlık bir yolda.
Bir diken, bir gül
yolun sağında solunda...
Yolcular gülden, gül yolculardan habersiz.
Akıyor beynime gece;
görseniz nasılda sessiz...

Beynimin içinden çıkıp;
koşuyorum yola.
Yolda herbiri bana ait parçalar...
Kimi yüreğim,
kimi beynim,
kimi gözlerim...

Kulağımdan girmez oldu artık
kendi dilime ait sözlerim.

Karanlık,
her yer karanlık...
Bana yolumu gösteriyor
beynimin içinde bir ışık.

"Dur!" diyor duruyorum;
durduğum yolun eteğinde,
çırpınan bir yaşamı buluyorum.

Dışarıdan habersiz,
ortalık karanlık ve sessiz...
Benliğimin içinde bir ben
içimdeki bende hapis...

Yüreğimden çıkıyor tüm benliğim.
Karanlık büyüyor,
direniyor ışık...
Beynimin içinde bir aydınlık
buluyor beni,
ölüyor benliğim
ve doğuyor insanlık...

Tanrıyı Ziyaret

2007-12-28T12:50:00.000-08:00

Tanrı seslendi genç kıza:
-"Sen kendinle ve kendi dilinle yaşıyorsun ve aslında seni senden ayıracak olandır; beklediğin insan. Durdu kız; düşündü. "Kendimle yaşıyorum, kendimle beraberim... Ben ve ruhum..." Varlığını sorguladı sonra "neyim ben" diyerek. Lakin bir ses yoktu tanrıdan; susmuştu.
.
Evde yalnız başına olduğu bir anda lambanın etkisiyle odanın ortasında oluşan gölgesini izlemeye başladı genç kız. "Ben" dedi. Bu yerde yatan, benimle beraber hareket eden şey benim" diye devam etti. Tanrının ona, onu kendisinden ayıracak olanın, aradığı kişi olduğunu söylediği anı düşündü. "İyi ama nasıl olacak bu?" diye derin düşüncelere daldı sonra. Hiç bir işaret yoktu tanrıdan ama o ısrarla soruyordu tanrıya: "Peki ama nasıl?"
.
Sabahın ilk ışıklarının penceresinden içeriye girdiğini görünce, bir demli çay sonrası attı kendini sokağa. Biraz hava almak ve dolaşmak kendisini toparlamasına yardımcı olacaktı. Gözleri birden yoldaki taşlara takıldı ve kendi çevresinde bir tur attı. "Yok" dedi; bir an rastlayamamıştı gölgesine; "gölgem yok ve ayrıldım bir parça kendimden." O sıra tekrar tanrı ile olan o tek cümlelik diyaloğu geldi aklına. Ama tanrı yine aynı sessizliğindeydi.
.
Çok değil, kısa zaman önce -ömre göre uzun- kendisini hayata bağlayan güzel bir aşkın içerisinde seyyah misali dolaşıyordu ancak; hayat herzamanki sürplerinden birini daha yapıp alımıştı onu kendisinden ve yalnız başına - hemde epeyce- salmıştı gerçekliklerin içerisine. Ondan sonraki bir çok zamanı, hayatı tam anlamıyla tutunabileceği bir yerden yakalama çabasıyla geçiriyordi; gerçek hayatın içerisinde bulunduğunun farkında olmadan.
.
Araya çok zaman girdi sonra ve bir kıpırtı duymayı beklerken tanrıdan soğuk bir sessizliği aldı her seferinde. Yeni yeni insanlar tanımaya başladı. Mesela biri evinin çaprazındaki sokağın başında oturan kendisi gibi genç bir kızdı; evli olması kendisinden en büyük farkıydı kızın. Yaşamını sorguladığında ise aynı girdapları kocasıyla beraber yaşadığını gördü ve çekildi o ilişkiden. Yeni tanımış olduğu bir diğer insan da üç sokak arkasında oturan yetişkin yaşta bir erkekti. Bu tanıdığı da evliydi ancak bir buçuk yaşındaki kızıyla tek başına yaşıyordu. Eşini bir yıl önce yakalanmış olduğu illet bir hastalığın kollarına bıraktıktan sonra tüm yaşantısını bırakıp kızıyla beraber şu an oturduğu mahalleye taşınmış ve yeni bir hayat kurmaya niyet etmişti.
.
Hepsi bu şekilde yaşamlara sahip değildi genç kızın tanıdıkları. Farklı farklı renkler içerisinde yüzerek yaşayanlarda vardı. Kimi huzuru ta ciğerlerine kadar çekiyor kimi varsıllığı ile bir kaşık daha alıyordu yaşamdan. Bir kendisini yaşıyordu genç kız birde çevresini ve çevresinde her olup bitenden pay çıkarır olmuştu kendisine. Bir yaprak düşse dalından "sonbahardan" diye geçiriyordu içinden. Biraz durgun oluşunun sebebi de buydu aslında; son baharda biraz tenhalara çekiliyordu yaşam.
.
Bir akşam vakti, içerisinde tanrının bile olmadığı bir anı paylaşmak istedi kendisiyle. Yalnızca kendi başına, içindeki sesiyle konuşmak onun için en iyisi olacaktı. Yani o öyle düşünüyordu. Zaten yeryüzü karanlığını yavaş yavaş giyiniyordu ve bunun için en iyi zaman uyku saati olacaktı. Günlük uğraşlarından sonra vakit gelmiş ve kendisiyle olan randevusunu gerçekleştirmek üzere kendini boylu boyunca yatağa bırakarak tüm vücudunu saracak şekilde yorganını çekmişti.
.
Yatağın o serinliği biraz üşütmüştü kendisini ve dizlerini karnına çekerek ısınmaya çalışıyordu. Üzerindeki o üşümeyi attıktan sonra başladı kendisiyle konuşmaya: "Gitmeliyim, kendimi en fazla unutabileceğim bir yere..." Hafif bir buğu belirdi gözünde ve ardı sıra bir kaç damlayla geçmiş hayatına gidip yaşadığı çocukluk zamanlarını getirdi gözlerinin önüne. "Ne kadar çabuk gitti çocukluğum!" diye söylendi ve çocukluğunu yaşadığı yerlere gitmeyi geçirdi içinden. Belki en iyisi buydu onun için; çocukluğuna dönemeyecek ama o yılları anımsatacak olan mekanına gidecek ve sokak aralarındaki "sek sek" kareleriyle sohbet edip biraz daha uzaklaşacaktı kendinden. Aslında bu olayın onu tam olarak kendisine getireceğini inanmaya başlamıştı. Belki aşık olacaktı, belki anne ve belkide git gide çocuk...

O, bu durumların hayalini kurarken tanrıyı da kendi içerisinden yokluyordu. Lakin tanrı en son duyurusundan sonra bir daha gözükmemişti kızın fikirlerinde. Tanrı ona aşkının tarifini - belki de hayatın - yapmıştı ama o çoktan vazgeçmişti ikinci bir insan beklentisinden. Derin bir mayhoşluk kapladı sonra bedenini ve yatağın iyice ısınmasınıda fırsat bilerek yanağında kuruyan yaşlar eşliğinde uykuya daldı.

Genellikle güne gazeteyle başlama adeti olduğundan çayın suyunu koyduktan sonra ilk iş olarak gazetesini alır ve o günkü ruh haline göre masada yada yere sererek gazetesini okur ve bir yandan da kalvaltısını yaptıktan sonra hayatın rutinliğine olağanca haliyle dalardı. Ancak bugün onu herzamankinden daha fazla etkileyen bir haberle irkildi. Yirmi yedi yaşındaki bir kızın tecavüze uğramasıyla intihar edişini yazıyordu gazete. Bir solukta tüm haberi okuduktan sonra "tanrım" dedi inleyen bir sesle. Bu durumun etkisi tüm gün süreceğe benziyordu. Suratında akıl almaz bir üzüntü ifadesiyle gazetesindeki bir iki habere daha baktıktan sonra soğuyan çayını bırakıp; bir iki dilim ekmeklik daha bir şeyler yedikten sonra giyinip; kendince almış olduğu bir karar eşliğinde evini dış dünyaya açan o malum kapıdan aheste adımlarla dışarı çıktı.

Tüm ayrıntılarıyla inceledi insanları, doğayı ve çevrede olup biten herşeyi... Bir anlam veremedi çevresinde olup biten tüm hengameye. Cebinde, evden çıkmadan önce almış olduğu kararıyla illgili çok önemli bir notu yazmış olduğu kağıdı tutuyordu. Kağıdı cebine iyice yerleştirdikten sonra geldiği yoldan geriye baktı; bir otoyol körüsünün üzerindeydi. Kararı için son noktadaydı artık ve hiç düşünmeden bıraktı kendini köprüden...

Ertesi gün gazetelerin üçüncü sayfasında çıktı haber: Genç bir kızın intiharı... Cebinde enteresan not... Not kağıdının bir de resmini gazeteye koymuşlardı. Kırmızı ve büyük haflerle yazmıştı kız : "Epeydir bir ses çıkmadı tanrıdan; tanrıya bakmaya gidiyorum..."

Gece Bekçisi İle Şair

2007-12-19T08:19:00.000-08:00

Telefon sesi:
Arayan uzaktan bir dost.
Yakınca oturuyor kendisi,
ama uzakça gidişi çok oldu,
ve duyulmadı tam yirmi yıldır sesi.

Son duyduğumda
bir hapisanenin duvarıyla nikahı kesilmişti.
Epeydir ses yoktu.
Yirmidört'ünde asılacak dediler;
asılmaya götürdükleri yerde,
ip yerine yirmi yıl verdiler.

Arayan o;
sesi epeyce değişmiş.
Hani "benim" demese,
imkanı yok tanıyamam;
bir de isim vermese...

-Yirmi yıl içerde hürriyeti beklemiş!

Çıkınca alacakmış koynuna,
o güzelim gökyüzünü,
mavisinden deniz yapacakmış,
beyazından hayat...
Yaşayacakmış yani;
yirmi yıla inat...

-Uzun tutmadık lafı yarına sözleştik.

Geldi çok geçmeden;
değişmemiş kaşı gözü.
Saçında aklar,
birde izler sırtında;
ama acısı da yok değil yırmi yılın,
kalbinin tam ortasında...

Epeyce dertlleştik;
özlemiş herşeyi...
Bir çocuğa ilişti sonra gözleri,
"şu çocuk" dedi;
"yirmi yıl sonra baba olacak belki"...

Anlamıştım.
Babasıyla götürmüşlerdi onu;
geldiğinde babasızdı...

-Hayat ona baba olma şansı tanımamıştı...

"Ne yapacaksın" diye sordum bundan sonrası için.
"Önce ekmek" dedi;
"sonra nasipse yaşamak güzel şeyler için ..."

Kalacak yer diye
kendi evimi gösterdim.
Ekmek gelir dedim arkasından.
Zira daha duymamıştık ;
ölen birini bu devirde açlıktan.

-Bir ekmeği ve bir odayı paylaşmaya niyet kaltık masadan;
bir de dostluğu yarım kalmış olan...

Beraber kalıyoruz şimdi.
O hapisten bekar,
ben ise hayattan...
Aynı evde yalnız ikimiz:
birimiz şairlik eder,
gece bekçiliği bir diğerimiz...

Damla Damla

2007-12-03T15:03:00.000-08:00

Üşüyorum.

Ama yok öyle titremek falan; sadece tenimi okşayan mayhoş bir rüzgarın etkisi bu. Tenimi okşayıp geçiyor ve hafifçe irkiliyorum. Hava kapalı hemde epeyce. Yok! Bu sefer şikayetçi değilim bulutların bu hüzünlü duruşundan. Ağlayın diyorum; çökün üzerime hatta.

Ansızın penceremde duyuyorum üç beş damlanın şapırtısını önce. Sonra sağanak ve o güzelim koşuşturmacalar... Tedbirsiz bir yolcunun acemi adımları okşuyor kulaklarımı. İzliyorum gelip geçenin siluetini yol üzerinde oluşan su birikintilerinden. Dansını izliyorum damlaların ve toprakla kucaklaşmalarını.

Ayak üstü sohbetler düşlüyorum penceremde, yolda denk geldiğim yada yüzünü bile hatırlamadığım tanıdıklara dair. Bir de el tutuşmaları, gurbete ait bir sevgili ile beraber...

Bir damla tutunuyor pencereme ve süzülüyor evimin eteklerine. Sonra bir tane daha... Bir şarkı gibi geliyor damlaların ahengi. Birşeyler çağrıştırıyor bana ötelerden. Sanki her damla tamamlayıcısı olacak dilimin ucundaki o bir türlü sonunu getiremediğim ve sanki getirecek olsam çözülecekmişim gibi hissettiğim şarkının. Bir damla daha düşünce sonunu getiremiyorum şarkının ve seyrinde kalıyorum damlaları kucaklayan kavak yapraklarının.

Bulutlar hüzünlerini tüm insanlara paylaştırmak için dolaşıyorlar gökyüzünde. Yerde insan sürüsü gökte bulutlar ve akşam sekiz haberlerinde sel mağduru, hüzünlü ve yorgun insanlar...

Yağmur yağıyor.

Bu nasıl ıslanmak ve nasıl özlem. Vaftiz edilir gibi bir halimin olduğunu görüyorum sokağa atınca kendimi. Birikmiş tüm günahlar kirpiklerimin ucundan damlıyor ve arınıyorum her damladan sonra. Tenimin tüm kuytuluğu, ne zamandan beri hasretini çekiyor böylesi bir yağmurun. Kirpiklerimden dudaklarıma bir yatak çiziyor sanki yüzümden akan tüm damlalar. Daha sonra gözyaşımla karışan tüm damlaların tuzlu ve beyhude tadını duyuyorum dilimde. Her tatta irkiliyorum ve üşüyorum. Ama dedim ya; öylesi bir üşümek değil bu.

Doyasıya ıslanmak istiyorum. Doyasıya... Islanmak...

Tenimde misafirim olan gökyüzünün o asi çocukları damlalar ve etrafa yayılan taze toprak kokusu geçiyor içimden. Çamurlu yolların üzerinde sahipsiz ayak izleri duruyor ve ben doyamıyorum bakmaya suda yayılan halkalara.

Yağmur yağıyor ve ben üşüyorum. Ama içimde ayrı bir sıcaklık... Sonra hafifçe bastırıyor karanlık. Ay gölgesinde saydamsı damlalar yakalıyor beni ve bağlıyor yaşama. Yaşıyorum diyorum yaşıyorum. Ama öylesi bir yaşamak değil bu

Söyle Enkidu Söyle

2007-12-01T07:31:00.000-08:00

Hayvanlar içinde kabul görmez artık varlığın,
Geldiğin yere dönemezsin bir daha.
İçinde bilmediğin bir duyguyla,
Bir adım ardındasın şimdi o yosmanın.

İnsanlar içinde kayboluyorsun git gide.
Çekiliyorsun onların içlerine.
İnsanlaşıyorsun...

Ey Enkidu!
Öleceksin,
Gördün sen bunu.
ve ardında kalacak artık yosun belirsizliği...

Ey Enkidu!
İnsanlar için geldin,
Öldün insanlar içerisinde...

Şimdi sen misin ölen söyle,
Yoksa ardındaki yaşam mı?
Söyle Enkidu söyle!
Ölüm mü tattığın,
Yoksa ölümsüzlüğün adımı?

Belli ki;
Ölümü bırakıp Gılgamış'a,
Yol aldın ölümsüzlüğe...

İçinde yosma sıcaklığı,
İçinde yosma sıcaklığı...

Gitmekle Kalmak Arasında

2007-11-29T15:20:00.000-08:00

Dışarıda ılık bir hava
Siyah beyaz bir resim anlılar
Gözlerimin sonmüş feri aynada durur
Durur yaşlı bir hayat dışarda...

Dışarıda güneşli bir hava
Gökkuşağı misali yaşanılası yarınlar
Gözlerimin ışığı aynada durur
Durur bebek tazeliğinde bir hayat dışarda...

Elma Şekeleri İle Randevu

2007-11-16T09:23:00.000-08:00

Dış dünyaya kapılarımı açtığım yaşımdır benim "yedinci" yaşım. Yeni yeni heyecanlar, silgi kokulu hayaller, tebeşir tozlu arkadaşlıklar ve sulu boya yaşanılası resimler...

Sabahları o mahmur gözlerle gelip, canlı mı canlı ayrıldığım taştan meskenim, ilkokulum...Her yeni başlangıcıma şahittir; sıram,defterim, ve teneffüs zillerim. Dünyayı keşfe başladığım ilk ana karadır o beton yığını. Ondan sual ederim ne varsa geçmişe dair ve tadı damağımda kalan.

Teneffüs aralarında bizi okulda, güzel mi güzel oyuncakları, pamuk ve elma şekerlerini satan "seyyar satıcı amcaları" dışarda bırakan, belkide sırf bu yüzden o basit oyuncakları ulaşılmaz ve mucizevi kılan duvarlarımız ve arkasından sadece bu güzel ayrıntıları öylece izleyebileceğimiz demir parmaklıklarımız vardı bizim.

Uzaktan bir elma şekeri bu kadar mı güzel görünür bir çocuğa! Oysa; elması bildik elma, şekeri bildik şekerdi işte. Ama ikisi birleşince ve o muhteşem kızıllığı da giyinince üzerlerine öyle bir hal alıyordu ki; büyülenmemek imkansız oluyordu.

Kooperatif kolundaydım. Teneffüs araları herkesten önce kantine koşup, satışa başlardık üç arkadaş. Simit, gazoz... Hatta şekerde satardık ama hiçbiri aklımı o duvarların arkasında duranlar kadar alamazdı..

O zamanlar harçlığım bir simit ve bir meyve suyuna denk geliyordu. Bir elma şekeri ise bunların neredeyse iki katı... Elma şekerlerine bakıp, iç çekerek yanından geçtiğin günler hala dün gibi aklımda durur. Ne de güzeldiler oysa kıpkırmızı ve kesin çok da tatlı...

Okul çıkışında çocuklarını bekleyen anne ve bazen de babalar olurdu. Annesinin elinden tutan çocuklar - bir kısmı sınıf arkadaşlarımdı bunların - soluğu hemen oyuncakçıların (ben "şekerci" diyordum) yanında alırlardı. Anneler elinde çoğunlukla kırmızı bir deriden yapılmış olan cüzdanlarıyla beklerlerdi çocuklarını ve alırlardı elleri neye uzanıyorsa çocuklarının.

Vazgeçtim birgün simitten ve meyve suyundan ve harçlığımı miras bırakarak bir sonraki güne yine iç geçirerek geçtim elma şekerlerinin yanından. Ertesi gün okula geldiğimde defterimde "ali gel"ler ve aklımda elma şekerleri vardı. Saatler geçmek bilmiyordu. Bir ders,bir teneffüs...

Her teneffüste top koşturan, ip atlayan sınıf arkadaşlarım olurdu. Benimse hep son zil sesindeydi kulaklarım.

Ve nihayet son ders...

Öyle bir son dersti ki; içimde nasıl bir heyecan taşıyordum anlatamam. Oysa basit bir şekerdi işte normal bir insana sorarsanız. Ama unutmamak gerekir ki; hiç bir çocuk için normal bir şey değildir dünya.

Hayatımın en uzun dersiydi o ders. Öğretmen anlattıkça anlatıyor ve kalemim elimin esaretinde dolanıyor seyyah misali, mavi çizgilerle bölünmüş ve adına "satır" denilen o malum koridorda.

İşte zil sesi!!!

O sesin kulaklarıma girişiyle, çıktı kalbim yerinden. Sıra üzerinde duran neyim varsa; silgim, kalemim, kitabım vs. hepsini tepetaklak doldurdum çantama. O okul çıkışı keşmekeşliğinden sıyrılarak ayrıldım okuldan. Gözlerim, elindeki camekan içerisinde o güzelim elma şekerlerini taşıyan satıcıyı aradı.

Yoktu!!!

Birazdan gelirdi kesin, yani hep gelirdi. Bugün de gelecekti. Bekledim, saatlerce hemde... gelmedi. Herkes gitti ama o gelmedi. Ellerim cebimde sıkıca tuttuğum ve elimin teriyle ıslanmış paramdaydı. Oysa benim o gün elma şekerleriyle randevum vardı.

İşte o gün çocukluğumun en uzun günü oldu. ertesi günü bekleyecek ve yine sıkıcı bir okul gününde sonra kavuşacaktım elma şekerlerine.

Akşama kadar olağanca sakinliğince geçti vakit. Sonra yatağıma uzanıp gözlerimi uyumak için kapattığımda ansızın "ya yarın da gelmezse" diye geçirdim içimden ve o vakit kalkıp yatağımdan ellerimi havaya kaldırdım.

"Allahım n'olur şekerci yarın gelsin."

Hayal

2007-11-06T15:47:00.000-08:00

Duruyor karşımda "karşı" vapuru
Ardında martılar,
ve köpük köpük mavi sular...

Tutup salmak geliyor kendimi,
Denizin o güzelim maviliğine
Uyupta seyrine balıkların,
Ara ara çıkmak
Suyun o güneş kokan yüzüne

Bir vapur sesi duyarım ansızın
Titretir içimi sesi
Başımda gök,
- Kuşkarın sonsuz kafesi-

Duru duru sular ve dalgalar ötede...
Suların üstünde,
Sulardan da duru resimlerimiz...
Kimimiz yaşlı resimlerde,
Ve körpecik kimimiz...

Avuçları kenetli sevgililer geçer önümden,
Hepsinin gözünde pembeden perdeler.
Ve araladıkları perdelerden,
Mehtabı izlemekteler.

Ben ise düşünü kurarım,
Suyun önünde, ela gözlü sevgilinin;
Gözlerim dalgın,
Ve ellerim ceplerimde...

Bir Resim Var Aklımda Adresi Olmayan

2007-11-06T13:46:00.000-08:00

Dalıp gittiğim saatlerdir; dünyanın en güzel yerinde yaşadığım saatler. Bazen açık gözlerle dalarak uzaklara, bazen de gözlerimi kapatarak çıkarım yolculuğuma. Daha güzel yerler keşfetmek için; her haliyle yaşanabilir, içi huzur dolu bir yer yaratmak için...

Her insanın kendine ait bir dünyası muhakkak vardır. Ve insanlar ne kadar kalabalık olursa olsun kendi dünyalarında yalnızdırlar her zaman. Kendi içlerinde yaşarlar en güzel mutlulukları, sevinçleri, ayrılıkları, gidişleri ve ölümleri de dahil elbet. Ancak kendisi yaratabilir insan kendi hayatını. Ve her insanın vardır hayalinde yaşattığı bir yer. Daima olmak istediği bir yer.

Havası, suyu, toprağı ile güzel bir yer düşlüyorum. Yeşili ve kuşları eksik olmayan bir yer. Çiçekler içinde, sabahları güneşin çıldırasıya gülümsediği, geceleri ayın bağıra bağıra susuşunu söylediği ve bahar havasının en güzel estiği bir coğrafya... İnsanları mutlu ve her biri umutlu gelecek günden.

Böyle bir yer var mıdır yeryüzünde? Bilmiyorum... Olmama ihtimalinin kabullenilmesi gereken bir gerçek olsa da yaratılabilir diye de geçirmiyor değilim içimden. Resmini kendim çizdiğim bir yere gitmek güzeldir. Herşeyi ile sana ait ve tüm bunlara rağmen yağmurun ne zaman yağacağını bilmediğimiz bir toprak bütünlüğü... Ansızın yağmalı yağmur buralara ve güneş ansızın doğmalı, doyasıya yaşam kokmalı her taraf.

Kimsesizlerin gidebileceği en güzel mekandır bu düşlediğim mekan. Sevgilerin, mutlulukların ve umutların en güzelinin yaşanabileceği bir mekan... Elimi bir çiçeğe uzattığımda ansızın açıveriyor tomurcuk ve yanıbaşımda doyasıya gür ve serin akıyor bir ırmak. Kağıttan gemiler yüzdürüyorum bu ırmakta ve çocukların çırılçıplak yüzdüğü, gözyaşı kadar berrak bir suyun kıyısında dağları seyrediyorum. Uzaklaştıkça büyüyen, büyüdükçe kararan dağlar... Seviyorum durmadan akan hayatın içinde olmayı ya suda çırılçıplak yüzen bir çocuk ya kağıttan gemilerin kaptanı olarak...

Tek katlı ve içerisinde allı yeşilli çiçekleri olan bir bahçesiyle bir ev yerleştiriyorum hayalimde yarattığım bu yere. Duvarları boydan boya, hayatın, yaşanılası bir hayat olduğunu anımsatan resimlerle dolu olduğu, pencere diplerinde sayısız menekşelerin olduğu ve camları maviye çalan, buram buram gökyüzü kokan bir evdir bu hayalimde yaşattığım yer. Ve ben pencereye her bakışımda, yaşadığıma ve yaşıyor olduğuma şükürler yağdırıyorum. Çünkü pencerinin ötesi hayattan da öte bir şey...

Cennetin bir adım gerisinde, dünyanın bir kaç adım önünde, ama dünyada bir yer burası. Havası, suyu, güneşi, toprağı, çocukları, çiçekleri ve ağaçları ile hem de yaşamaya doyulamayan bir dünya... Ve ben ne zaman kendimle kalsam, kapatır gözlerimi, girerim hayaline bu adresi olmayan memleketimin.

Her sabah güneşin doğuşuna "merhaba" demek ve yanıbaşımda duran suya el sallamak doyasıya... En büyük kârımdır; buralardan sıkıldığım anlarda. Baş köşesine kurulurum hayalimde yaşattığım evimin ve her sabah sularım penceremin önündeki çiçekleri ve hiç bir zaman esirgemem gülüşümü, kapımın önünde tozu dumana katarak oynayan çocuklardan. Doyasıya izlerim onları; her birinin gözlerinde dünyayı görebilmek ve yarının varolduğunu bilmek adına.

Hep hayalimde kuruyorum lakin her zaman da düşünüyorum böyle bir yer - tıpkı yalnızlığımda mesken tuttuğum yer gibi - var mıdır diye. Hayal işte... Sanmıyorum ama hayal de olsa son derece memnunum sınırlarını ve sınırsızlığını kendim belirlediğim, kainatın herhangi bir yerinde yaşamaktan.

Her zamanki tazeliği ile duracak bu resim iç dünyamın labirentlerinde. Olur ya; bir gün lazım olur ve gerçekten yaratmak zorunda kalırsak böylesi bir yeri, işte o zaman benim yaşamışlığım var diye atılır ve anlatırım herkese...

Ayrılık

2007-11-05T15:30:00.000-08:00

Sarı ve savurgan yapraklar,
Sokak araları ve ıslak kaldırımlar ,
Uzun uzadıya bir yol,
Bomboş bir karanlık,
Sisli-puslu bir hatıra,
Rüzgar sesi önce...

Ve penceremde,
Yıllanmış bir ay resmi,
Bir yudum hasret,
Fonda sarhoş bir tını,
Çekilen bir tetik,
Ve sonsuz bir sessizlik sonra...

A Little More Light

2007-11-04T09:16:00.000-08:00

Zamanın herhangi bir diliminde apar topar terkedeceğimiz şu dünyada, ne diye birbirimizin yoluna engel koyarız ve neden birbirimizin güneşine engel oluruz anlamış değilim. Oysa aynı güneş değil mi aydınlığı evlerimize kadar getiren? Güneşin ışığı bize yetmiyor mu da başkalarının güneşini engelliyoruz? Aynı dünyada, aynı toprakta yaşayan insanların hakkı değil midir; aynı aydınlığı tatmak?

Koskoca dünyanın içinde yaşayan, birbirinden farklı ama aynı toprağın yavrusu olan insanlar, aydınlığın kapısında değil, içinde olmalıdırlar. Ama ne var ki; sırf başka bir köşesinde olduğu için bir toprağın, aynı aydınlığı tatması yasaklanmış yaşamlar var duvarlar arkasında. Dili, dini ve renginden dolayı ışıktan mahrum bırakılmış yaşamlardır bunlar. Yaşama hakları neredeyse ellerinden alınmış yaşamlar...

"A little more light!!!" (biraz daha ışık)... Işıktan mahrum bırakılmış bir yerde, yıkık - dökük bir duvarın üzerinde rastladım bu yazıya. Biliyorum ki; bu yazı tek kişi tarafından yazılsa da milyonlarca insanın kaderini yansıtıyor. Güneydoğu'nun herhangi bir yeriydi... Herhangi bir yeri diyorum; çünkü bir çok yeri ile hiçbir farkı yok bu yerin Güneydoğu'da. Sadece burlarda değil ama en çok buralardadır ışığın bu denli az görülmesi ve aydınlığın bu kadar özlenmesi.

Aynı coğrafyanın çocuklarıyız. Bilmem hangi ülkenin, hangi milletin değil; aynı dünyanın çocuklarıyız. Gözardı edilse de yada ettirilse de bu gerçek, beynimizin bir köşesinde, bebek gözünün o keşfedici canlıılığı ile durmalı, durmalı ki; her köşesinden güneş içebilsin ve doyasıya gülebilsin bu coğrafyanın - dünyanın - çocukları. Yoksa hesap soracak çocuklar ışığı söndürenlerden.

Tarih, çok olaylar atlattı, çok şeyler gördü bu coğrafyada. Savaşlar, barışlar, henüz anlam kazanmamış bir yığın özneli - öznesiz filler gördü, çoğu hiç bir değer taşımayan. Ama biz hala aynı güneşle ısınıyor ve aynı ay'ı misafir ediyoruz evimize geceleri. Oysa yaşanmamış olsaydı, yaşamayı kendi tekeline almasaydı insanoğlu, şimdi tüm annelerin çocukları - sokak çocukları dahil - aynı gökkuşağının gölgesinde oynayacaklardı. oysa şimdi bir kısmı kara bulutlar altındayken, bir kısmı güneşin koynunda duruyor. Halbuki; tüm çocukların hakkıdır; gökkuşağını tutarcasına koşmak.

"A little more light!!!" Ne büyük bir özlemin sloganıdır bu anlayana. İçinde çıldırasıya öfke ve çıldırasıya umut taşıyan bir cümle, hemde buralara ait olmayan bir dilde. İşte bu aydınlığın her dilde ve kültürde özlenebildiğinin bir resmidir. Bu resim ki; bir çoklarının yırtıp attığı, diğerlerinin ise göstermek için çıldırasıya direndiği bir resimdir. Kimi cebinde taşır bu resmi kimi göz kapaklarında.

Sınırlarının içerisinde sınırsız güzellikleri barındıran bu güzelim memleketimiz, ne büyük bir nimettir bize. Birde doğusundan batısına eşit bir şekilde tadabilsek bu güzelliği, o zaman daha bir güzel olacak bu coğrafya.

Birileri keşfetti bu güzelliği, güzelliğinde bizim emeğimiz olmasına rağmen. Şimdi yalnızca kendileri yaşamak için, sömürmekteler bu güzelliğin mimarlarını. O mimarlar bu coğrafyanın toprak yüzlü, nasırlı elli ve hepsi bu toprakların sevdalısı olan insanlardır. Kimi kürt, kimi türk, kimi laz, ermeni... Ama hepsi insan ve bu coğrafyanın insanları...

Güzel günler gelecek elbet. Bu umut, tıpkı bir haykırıştır, o güzel günler bir an önce gelsin diye çıldırmaktır özlemle o duvardaki yazı gibi.. Her ne kadar sitem içerse de bu cümle; elbet gelecek güneşin her beyine aynı pencereden girip, aynı aydınlığı yaşattığı günler. İşte o zaman ne doğunun o yıkık duvarlarında bu özlemli ve isyankar yazılar yazılacak; ne de batıda o umursamaz bakışlı ve duruşlu hayatlar yaşanacak. O zaman herkes bilecek ki; dünya sadece bizim değil ve miras kalacak bizden sonrakilere. Bu düşünce girince o nasırlı beyinlere, ağızlarımızdan kusarcasına çıkacak o paslı karanlığımız.

Aydınlık günler yakın, eli kulağında yani. Bir gün ansızın çalacak kapımızı ve biz yıllarca hasret kaldığımızdan, çıldırasıya sarılacağız boynuna. Bu umut, tüm insanların içinde yaşattığı o kalplerinden patlayarak yaracak beyne giden tüm damarları ve beyaz bir ışıkla beraber süzülecek gözlerimizden.

Gurbetlik Türküsü

2007-11-04T08:21:00.000-08:00

Güneşin kızıl ışınları,
Geçti gözbebeklerimden,
İçtim suyunu hürriyetin...

Ah! Ne güzel şeydir;
Kokusunu duymak;
Sabahın bu saatinde
memleketin.

Etinde çimen kokusu,
Toprağında saman...

Oy! Ne yaman şeydir;
Aman!!!
Şu gurbetliğin türküsü...

Çayır Çimen

2007-10-29T14:03:00.001-07:00

Penceremin önündeki mor menekşeler,
usulca etrafı izlemekteler.

Güneş onlardan yana,
sevda onlardan...
Biz onlardan alıyoruz aşkı,
onlar topraktan...

Bahçemde boy vermiş bir kırmızı gül,
dikeni üstünde...

Güzel mi güzel, taze mi taze...
Bir şey anlatıyor bize,
şöyle kırmızı ve sıcak bir şey...
Anlatılır gibi değil
ama anlaşılır da değil.
Öyle bir şey yani bu
dayanılır şey değil.

Çayır-çimen üzerinde yerli- yersiz beyazlık,
ve her yer papatya...
Bu muazzam bir ferahlık,
dolduruyor içimi.
Dünyanın huzuru onlarda,
bizde gamı ve kederi.

Yayılmalı papatyaların yanı başına,
sonra dudağımızın üzerine almalı gökyüzünü,
Bırakıpta kederi gerilerde bir yerlere,
yeniden yazmalı hayatın o güzelim önsözünü.

Neredeyim

2007-10-29T14:00:00.000-07:00

Başka başka
Toprak, su ve hava
Her biri ayrı ayrı
Ama yok öyle ayrı gayrı
İnsanlarının arasında
Dünya değil burası
Kainatın az yukarısı...

Rüyamın Mimarı

2007-10-29T13:19:00.000-07:00

Bir rüya gördüm geçende.

Anlatmaya başlasam neler var rüyamda bilemezsin. İnsanlar, hayvanlar, toprak ve deniz...Yani ağzına kadar dolu bir hayattı gördüğüm.

İnsanlar dolaşıyordu caddelere yayılmış bir halde. İkimizidik insanların tam ortasında duran. Çevremizde güzellim bir sonbahar akşamının, hüzünkar yüzlü ama içerinde kıpırdayan bir yaşamı taşıyan nefesi dolaşıyordu. Nereye çevirsem yüzümü, dudaklarıma oradan bir öpücük konuyor senin dudaklarına benzeyen bir dudaktan.

Herşey o kadar canlı ki rüyamda. Ama ölülerde de yok değil. Beyaz renkli mermerlerle bezenmiş boylu boyunca uzanan bir tepe, üzerinde biz ve altımızda ölüler...Ölü demeye bin şahit ister aslında; İstanbul'un o güzelim çehresinin karşısında, yeşiller ve insanlar içinde uyumak; ölmek olamaz çünkü.

Mavi sular üzerinde, balıklara inat adımlarımızla dolaşıyoruz. Suyun üzerinde biz, altında balıklar ve kıyıda kol kola insanlar... Ah bir bilsen; ne güzel bir resimdi bu gördüğüm.

Minareleriyle yıldızlara selam duran bir camiyi hatırlıyorum rüyamda ve senin eline benzeyen bir eldi elimdeki. Yürüyorduk, dilini ve dinini bilmediğimiz insanlar ile beraber. Durup durup öpüşüyoruz. Dedim ya; öpüldüğüm dudaklar tıpkı seninkiler gibiydiler.

Sonra mahşer yeri gibi bir kalabalık görüyorum. Ortalık bayram yeri sanki. İnsanlar çoluk çocuk eğleniyorlar. Ortasında iki kişiyiz. Biri ben, diğeri... Neyse...

Akrep önde, yelkovan hemen arkasında dönüp duruyor ve akıp gidiyor zaman. Ama her anı yaşanılısı bir halde rüyamın. Bundan mıdır bilmem; yüzümüzde ışıklar patlıyor. Çok geçmiyor anlıyorum; zamanı ölüsüzleştirmek için fotoğrafımızı çekiyorlarmış meğer. Ben padişah olmuşum, yanımdaki sultan...

Gözümüze, sabahın o ilk ışıkları gibi parıl parıl parlayan elma şekerleri ilişiyor. Sonra birini tutuşturuyorlar elimize. Dudaklarımız elma şekerinde ve gözlerimiz akşamın o güzelim akışında. Akşamın içinde insan yüzleri, çocuk sesleri ve güzel bir hengame...

Uçsuz bucaksız mavilikler üzerinde kocaman bir demir yığını ilerliyor, arkasında köpükleri ve martıları bırakarak. İnsanlar, ellerindeki simit parçalarıyla, martıların danslarına ortak oluyorlar. Ben ise sıcak bir nefes kadar yakınım kendime - uzun bir aradan sonra ilk defa - ve dilimde tatlı bir türkünün eşliğinde yürüyorum. Bir öpücüğün sıcaklığıyla irkliyorum hemen. Görüyorum ki; yine o dudaklar ve yine aynı yanağın izleriydi göğsümde duran...

Trafik ışıklarıyla kıyasıya çekişen arabaların arasında dans etmeye başlıyoruz. Üç adım ötemizde kaldırımlar var. Üzerinde olacağız şimdi o kaldırımların ve bizi tatlı bir akşamın kucağına taşıyacaklar usulca.

Hafif bir rüzgar esiyor sonra. Atıveriyoruz kendimizi sıcak bir meskene. Hani ilk baharda cami avlusundaki merdivenlerin basamakları üzerine yığınlar halinde kuşlar serpilir ya; işte öyle serpilmiş insanlar, bu meskendeki basamaklara. Karşımızda ise hayal aleminin güler yüzlü insanları bir şeyler anlatır gibiler bize. Sonra "bi dakka" diye bir ses tutunuyor kulaklarımıza ve yankısını duyuyorum yanı başımda yükselen tatlı bir kahkaha eşliğinde "bi dakka, bi dakka, bi dakka" diye.

Birden hayal eleminden çıkıp, yağmurlu bir akşamın kollarında buluveriyoruz kendimizi. Öyle bir rüya ki bu gördüğüm; yaşanılası tüm tatların hepsini birden yaşıyorum, ıslak sokaklar ve içimdeki o sıcacık kıpırtıyla.

Rüyadan uyanır gibi bir halim var. Bir otobüsün sesi tırmalıyor kulaklarımı. Hiç uyanmak istemiyorum ama uyanmak zorunda olduğumun farkındayım. İşte en çok bu zorunluluk canımı yakıyor. Yaşamı bir rüyada dahi olsa böylesine yakalamışken, uyandığımda avuçlarımın ve dudaklarımın o sıcaklıktan mahrum kalacağını bilmek zoruma gidiyor.

Otobüsün o hırıltılı sesi iyice yaklaşıyor. Bir ayrılık var ucunda biliyorum. Kalbimi oturtup bir koltuğuna, bir başka diyara taşıyacak ve uyanacağım rüyadan.

işte o otobüs! Hangi tekerleğine küfretmeliyim bilmiyorum ama uyanıyorum işte rüyamdan. Herşey yine aynı. Yollar, insanlar, yalnızlığım ve yatağımdaki o soğuk boşluk olduğu gibi duruyor sevgili.

Rüyam bu işte. Anlattım sana ve şimdi doğruyu söyle sevgili! O rüyamdaki sendin değil mi? Yoksa mümkünü yok böylesine yaşam dolu olmazdı rüyam. Biliyorum sendin o. Sendin...

İstanbul

2007-10-03T17:26:00.000-07:00

Hey gidi İstanbul!!!

.
Herşey nasılda sende başlayıp sende bitiyor.

Biliyorum; birşey var sende, yoksa mümkün değil açıklayamam insanlığın sana olan aşkını.

Belki de anlatacak birşey bulamayışımdandır sana olan aşkları.

Çocuklar

2007-10-03T17:12:00.000-07:00

Her biri ayrı dinde, ayrı dilde ve ayrı renkte...
.
Ama aslına bakarsanız, hepsi nasılda aynı duruyor ve nasılda inadına çocuklar.
.
Hemde aynı dünyanın ve aynı insanlığın çocukları...

Sonbahar

2007-10-03T17:02:00.000-07:00

Ve dayandı yine kapımıza sonbahar...

Elinde ayrılıklar ve hüzün rengi yapraklar ile bir de yağmurlar...

Yaşamak

2007-10-03T16:05:00.000-07:00

Her günün başlangıcı
ve bitişi gecenin,
yeni bir yarına gebedir.

Bu yüzden her gece biraz sabah,
her sabah birazda gecedir.
Bilinir ki; yarın umuttur.
Umut ise; yaşamak,
bir günde olsa yaşamak...

Her yaşam da bir ölüm,
her ölümde bir yaşam saklıdır.
Belki de bu yüzden hayat
bile bile yanılmaktır...

Dünya Çocukların Olsun

2007-07-31T17:12:00.000-07:00

O gözlerde dünya var…

Hem de içerinde kavga olmayan, tüm insanların aynı dili konuştuğu bir dünya. O gözlerle seyretmeli dünyayı ve bir kuşun uçuşundaki o güzelliği görebilmek için; o gözlerle seyretmeli gökyüzünü.

Aynı dili konuşur tüm dünyanın çocukları, “çocukça”,”insanca”… Gülüşleri aynıdır tüm çocukların, bembeyaz, masmavi ve sapsarı – güneş gibi - .

O gözlerde yaşayabilmeli insan, keşfetmeli o gülüşleri. Tüm dünyayı içinde bulunduğu bu vahşetten, kırımlardan ve yıkımlardan kurtarmak için… Ancak o zaman anlamsızlaştırabiliriz , yaşanılası bir dünya içindeki tüm yaşanılmazlıkları.

Bir çocuk nasıl bakar bir çiçeğe ve nasıl okşar o korkulu ve şaşkın gözlerle bir köpek yavrusunu. Ne de güzeldir oysa; küçücük bir çocuğun, boyu neredeyse kendisi kadar olan bir topun peşinden koşması. Bir resimdeki o keşfedici bakışları ve elleri kenetli halde meraklı duruşu, gösterir gözlerindeki o güzel dünyayı.

Çocuksu hayaller peşinden koşmalı insan ve dünyayı hala keşfedilmemiş bir şey olarak düşünmeli ve bilmeli mutluluk denen şeyin “elma şekeri” yemek gibi bir şey olduğunu.

Çocuklar görürüm allı yeşilli vitrin camlarının önünde. Elini uzatsa ulaşacaktır vitrindekilere ama ancak; cam bir engel olarak durur önünde. Oysa elini uzatsa alacakmış gibi yok gözüken ancak ; dokununca mesafeyi arttıran bir cam parçası değil mi güneşi duvarlarımıza inat evlerimize sokan. Şimdi ise bir çocuğun, o güneş gözlerinin önünde bir engeldir artık. üzerinde şaşkın çocuk gözlerinin izini taşıyan, soğuk tenli bir cam. Vitrin camları…

Tüm camları ve duvarları kaldırmalı çocukların önlerinden. Doyasıya çocuk bırakılmalı ve hiçbir sözüne kelepçe vurulmamalı çocukların. Çocuklara vermeli dünyayı, tıpkı bir oyun hamuru gibi.göreceksiniz ne dünyalar çıkacak o minik ve beyaz ellerinden…

Resimlerde Yaşamak

2007-07-30T15:56:00.001-07:00

Elimde bir resim
Resimde bir çocuk
Çocuğun gözlerinde güzel günler
Çocuğun gözlerinde mutluluk…

Resimde bir insan yavrusu
Bir güzel dünya.
Gözlerinde gelecek
Gelecek bu çocuğun gözleriyle gelecek…

Resimde bir sevda,
Ayrı bir heyecan
Dünyadan habersiz
Dünyalı bir çocuk
Çocukta bir gülümseme
Çocukta ayrı bir mutluluk…

Zaman geçecek, zaman
Ve zamanın içinde kaybolacak insan
Resimler solacak,yapraklar
ve zamanla solacak tüm insanlar

aklımda bin bir türlü düşünce
elimde bir resim
resimde bir adam
adamın yüzünde çizgiler
sanki bu çizgiler
adamın ömründen bir şeyler gizler.

Elimde bir resim resimde bir adam
Adamın saçında aklar
Sanki tüm siyahlar
Saçtaki o akları saklar

İki resim elimde
İki resimde iki insan
Resimler arasında tek basamak
O da zaman.
Her ikisi bir basamakta
Ne tuhaf
Birinin önünde basamak
Birinin arkasında durmakta…

Sahil Gezintisi

2007-07-30T15:54:00.001-07:00

Mavi geceliği ile deniz
Uzanmış yatıyor önümde sere serpe
Ve sessiz.

Aşk şarkılarını mırıldanırken dalgalar
Gemiler geçiyor ta ötelerden
Beni bekliyor sanki
Uzakta bir gemi ile ip gibi serilmiş bir ufuk
Ve örtüyor yorgan gibi ufku bulutlar pamuk pamuk

Martılar alkış tutuyor kanatlarıyla
Şarkı söyleyen dalgalara
Bir kız geçiyor yalınayak sahilden
Ve kumlar sürükleniyor peşinden
Gitme kal diyerek

Tatlı bir yağmur başlıyor sonra
Karışıyor dalgaların sesine
Martılar tenhalara çekiliyor
Bitiyor aydınlık
Ve başlıyor gece

Kıyıda bir keşmekeş
Ve kaçışan insanlar
Kimleri evlerine, kimileri kulübelerine
Kimileri yalnızlığına belki

Kıyıda yalnız ve esmer silueti ile bir akşamcı
Vuruyor şişenin dibine
Ve izliyor sonsuzluğa uzanan denizi
Düşünüyor bir yandan
Gelmesin istiyor elindeki şişenin dibi

Bir çocuk bekliyor önünde kulübe camının
İzliyor olup biteni
Sevimli gözlerle ve şaşkın
Bir güneş çiziyor önce buğusuna camın
Sonra tekrar dalıyor seyrine akşamın

Elinde şişesiyle akşamcı, çocuktan
Çocuk, benden habersiz
Hepimiz yorgun lakin içlerimizde titrerken yaşam
Bitiyor sahil gezintisi ve üzerimize çöküyor akşam

Gidiyor gölgem
Ve çocuk kayboluyor camdan
Akşamcı hala seyrinde akşamın
Düşünüyorum sonra arkasından
“Boş ver” diyorum
belki bir alacağı vardır akşamdan …

Hasret ve Gece

2007-07-30T15:51:00.000-07:00

Bilmem bilir misin
Uzakta, yalnız başına
En çok hangi an koyar insana

Şöyle dalları allı yeşilli çiçeklerle saran
Memleketten bir bahar havası mı
Yoksa sevgilinin o güneşten de sıcak bakışımı

Sorsam şöylece sana
En çok kaç çiçeğin adını sayabilirsin bana
Ya da sevgilinin hangi bakışını çizebilirsin
O nasırlı ellerinle bembeyaz bir kağıda...

Düşün şimdi
Karanlık bir gecede yalnız,
Yıldızlar ve sen
Bir de içinde yaşadığın
Senden de küçük mahzen, kalbin

Hiç tanımadığın
Daha önce hiç görmediğin bir sokakta
Yürürken şöyle boydan boya
Gelen ve geçen her insan bir tanıdığa benzer

Bu benzetmelerle geçerken yollardan
Senden habersiz, yine geceye çalar zaman
Ve yine yıldızlar ve sen
Bir de o içinde yaşadığın
Senden de küçük mahzen, kalbin

Uzakta bir gecede beklerken vuslatı
Vuslat, senden habersiz geçirecek kendi zamanını

Dedim ya
Bilmem bilir misin
Uzakta, hem de yalnız başına
En çok hangi an koyar insana

Zaman dersen zaman
Zaman gurbette de geçirilir
Ama, uzakta en çok gece koyar adama
Çünkü tüm hasretler en çok
Geceleri misafirliğe gelir…

Kiraz Ağacı

2007-07-30T15:48:00.000-07:00

Elleri vardı kiraz ağacının
Ta tepesindeyken gördüm gözlerini
Yaprakları yeşil
Yemişleri kırmızı

Sesini duydum sonra
Hışırtılı ve kederli biraz
Anlatamaz kendini çocuklara
Ama buyurun der sade
Buyurun gelin kucağıma

Kiraz ağacı
Sever çocukları
Bilir dillerini
Konuşamaz lakin

Elleri var kiraz ağacının
Gözleri…
Çocuklar görmez bunları
Ama o kırılsa da kolları
Yine de sever çocukları
Buyurun der
Feda olsun kollarım…

Taneleri Yere Düşse De...

2007-07-30T09:35:00.000-07:00

Geri sayım başlamış ve gitmeye dair sebeplerim yanıma yaklaşmıştı artık. İstanbul’u solumak ve yaşamak zamanın yakasına asılıydı. Günler bir biri ardında geçiyor fakat uzak olmasa da dönüşüm bütün sorunları kendi içimden çıkardığımın farkındaydım. Böyle yaşamaya alışmaktan mı yoksa sadece kendime geçirebileceğim nazımdan mı bilmiyorum duygusallığım iyiden iyiye artmıştı. Çünkü gitme zamanım gelmiş ve gitmem kaçınılmazdı artık…

Son zamanları gezerek geçirmek belki de en iyisi olacaktı benim için. Öylede yapıyordum ve gezdiğim günlerin bir daha tekrarlanamayacağını bildiğim için daha çok güzel şeyler yapmak adına geçirmeye çalışıyordum zamanımı.

Böylesi bir güne rast gelmişti karşılaşmamız. Tabi kendisine, giderken barbunya tanelerinin eşliğinde yol alacağımı tahmin etmiyordum. Evet, eve dönüş yolunda yolumda yerlere saçılan barbunya tanelerin sebebini düşünürken rastlamıştım mavi gözlerine çaktırmadan baktığım o yaşlı bayana. Elinde çuvalıyla yol kenarında birilerinin kendisine yardım etmesini beklerken dikkatimi çekmiş ve kendisine yardım etme isteğinde bulunduğumda olağanca içtenliğiyle dualarını ardına sıralamaya başlamıştı. Çuval belki kaldıramayacağım ağırlıktaydı ama o an ki yalnızlığımın, tek başınalığımın etkisiyle kaldırmayı başarıyordum, şaşarak hem de.

Çuvalda barbunyaların dökülmesini engellemeyeceğim büyüklükte bir delik vardı ve barbunyalar teker teker düşüyorlardı. Beni bir adım arkadan takip eden yaşlı bayan elindeki küçük bir poşetle yerlere dökülen barbunyaları toplamaya çalışıyordu. Çuvalı bu şekilde taşımamızın zor olduğu belliydi ve bu zorluğu önlemek için en yakınımızda bulunan bir marketten yeteri kadar büyülükte bir poşet istemeye karar vermiştik.

Ve nihayet markete ulaşmış, içeriye girmiştik. Bizi biraz bekleten market sahibi gerekli yardımı yapmış ve bize yeteri büyüklükte çuvalı vermişti. Birlikte barbunyaları çuvala dolduruyor ve dolduruyorduk. Son barbunyaları da çuvala koyarken yaşlı bayan, yere dökülüp içi açılan barbunyaların tanelerinin çoğunun çürük olduğunu görse de toplamaya devam ediyordu. Belki de çaresizlik belki bir başka sebebi vardı onları toplamasının. Aslında gerçek sebebini bildiğim halde toplamasına dair sebepler arıyordum kafamda. Ve o an aklıma düşünceler ve gözlerimin önüne barbunyalarla dolu bir bahçe geldi, toprağından barbunyaların boy verdiği bir bahçe…
Evet; barbunyaların kendisi topraktandı yani tanelerinin tere düşmesi kendisinden bir şey götürmüyordu. Ama onu kazanmak için çalışan eller ve terleyen alınlar için öyle değildi elbette.

Bir bir kafamdan geçerken bu düşünceler, varmamız gereken yere, yani yaşlı bayanın evine gelmiştik artık. oraya varmamızla yaşlı bayanın ağzından dualar ardı arkasına dökülmeye başlamıştı. Dualarına karşılık olarak kafamı sallıyor ve başka bir şey söyleyemiyordum.
Tekrar tutarken evimin yolunu yaptığım iyiliğim içimde oluşturduğu o sevinçle o an bir başka bakmaya başlamıştım yol kenarlarına. Barbunya olmasa da bir başka insanın izlerine rastlarım diye…

Sevginin Mezarı Yok

2007-07-30T09:27:00.000-07:00

Hepimiz birer yol mağduruyuz aslında geçerken zaman bizden öte sonralara doğru. Beklediklerimiz yada beklemek istediklerimiz hayali asılır buğulanmış gözler önüne ‘gitmek’ fiili bir şeyler götürecek veya getirecek olsa da. Uzarken kendisine mağlup olduğumuz zamanın, bizlere bir şeyler katması an meselesi belki. Yaşıyoruz sonralara doğru nelerle karşılaşacağımızı bilmeden.

Bir tesadüften ibarettir veya zaman ile birer yontma-yontulma savaşıdır hayatımız. Yaşadıklarımız hayatla olan münasebetin birer ürünüdür. Bu ürünleri armağan sayıp saymamak elimizle dilimiz arasında yani tamamıyla kendi irademize kalmıştır. Yaşayabildiğimiz ölçüde kullanabiliyorduk zamanı ve kullanabildiğimiz ölçüde yaşıyoruz.

Kimi zaman üst üste gelir sıkıntılar ve sevinçler. Bir sıkıntı halindeyken bir anda güler hale gelmesi suratımızın, tamamen hayattandır. Arabesk bakmak katlanılmaz olur kimi zaman ve nostaljik anlar tasarlamak birer sanat eseri sayılırdı biz bir ‘yol’ misali zamanla kıyasıya savaşan mağdurlar için.

Kimi zaman hayatımızda yalnızlık denilen bir boşluğu doldurmak için olan uğraşımız yorsa da bizi, saatlerce çalışan bir işçinin kazandığı para gibi el üstünde tutardık yılların veya yolların bize doğru savurduğu ve o gün yüzüne çıkmayı bekleyen sevgi kıpırtılarını üzerinde yoğunlaştırabileceğimiz adı konulmaz veya koyamadığımız olguyu.
İhtimal büyük ki bu olgu, bir insanda hatta karşı cins bir insanda oluşur çoğu zaman. İşte bu kestiremediğimiz zaman aralığında karşımıza çıkacak ve yalnızlığımızı bizden söküp alacak olan adına sevgi dediğimiz olgu, geldiği zaman itibariyle bir çok şeyin tamamlayıcısı olur bizde. Artık bu durumun ne kadar doğru ne kadar yanlış olduğu tamamen hayatı tartabilirliğimizle yada nasıl tarttığımızla ilgilidir. Sevginin anlamını oluşturmak ve yaşayabilme durumuna getirmek bir emek sayılsa da bizim için, bu emek ancak elden yitirilince farkına varabileceğimiz zaman değer kazanır. Tabii işin işten geçmiş olması tamamıyla zaman ve insan tabiatının ortaklaşa oluşturduğu bir durumdur.

Sevginin, dimağımızdaki nice kelimeler arasında kendisine kendimizi en çok kaptırmış olduğumuz tanım olması kendisini daha anlamlı kılıyor ve söylerken biraz daha titrek ve korkak yaklaşmamıza sebep oluyor aslında. Sevgiyi başarabildiğimiz anlar zamanın kendisine en büyük darbesini indirdiğimiz an olur yaşayabiliyorsak eğer susamışçasına. Ancak suyu içince suya olan özlemi bitme sınırına gelen insanın suya duyduğu sevgi susuzluğundadır sadece. İşte bu yüzdendir ki insan sevmekle hayvan,eşya , canlı veya cansız herhangi bir nesneyi sevmek arasındaki fark kendini hissettirmesiyle anlaşılır ancak.

Biz hayatı yaşamaya çalışırken kim bilir kaç insan son noktayı koymuştur artık.bütün bunlar insan hayatının bir parçası. Sevgi,ölüm ve dahası. Sevginin daha yakıcı yanı ölümle yok olmamasıdır. Çünkü kaç ölüm varsa öznesizliği kalmış o kadar yetim sevgi vardır. Bunlar insan hayatın ucu açık kemirgenleridir işte.

Ve sevginin ölümle sona ermesi söz konusu olsaydı mezar taşlarına isim yazılır mıydı sevenlerin ziyareti için.

Haydi Asalım Kendimizi !!!

2007-07-30T09:21:00.000-07:00

Saatler, takvim yaprakları ve akıp giden zaman…
Gün içerisinde hep bizimle beraber olan ancak,varlığından çok nadir bir şekilde haberdar olduğumuz belki de hayatımızın en önemli unsurları…

Seviyoruz yaşamayı tüm insanlarla beraber ya da yalnızca kendimizle. Koskocaman dünya ve biz, yani yalnızca biz. Bir de akıp giden zaman…

Kader dedik önce buna. “Yalnız yaşamayı seçmek” yada “yalnız yaşamaya itilmek”… her iki durumda da kendimizleyiz aslında. Tüm insanlarla beraber fakat hepsinden ayrı…ama seviyoruz yaşamayı,hiçbir kırgınlık göstermeden, kendimizle beraber ve insanlar arasında.

Kocaman bir kucağı var bu güzelim dünyamızın. İçinde yerli yersiz ve kimi yersiz yurtsuz insanların bulunduğu bir sığınak burası. Kainatta gidecek başka hiçbir yeri olamayan güzelim insanların barındığı soğuk da olsa sıcak da olsa kocaman kucağı olan bir dünya…ve içinde yaşarız yalnız başımıza hatta kocaman bir kalabalığı oluşturduğumuz lakin kalabalıkla uzaktan yakından alakası olmadığımız içimizdeki kendimizle, yani yalnızlığımızla…

Akşamı dört gözle bekleyen insanlar görürüm köşe başlarında ve ölümlerini bekleyenleri bazen de. Her gün o belli belirsiz bakışlarıyla insanları izleyen ancak insanların hiç farkında bile olmadıkları, saçı sakalı bir birine karışmış ve çoğu esmer tenli ve yalnızlıklarını yaz - kış giyinmek zorunda oldukları insanlardır bunlar. Hiç kuşku yok ki kışları daha kalın ve derin giyerler yalnızlıklarını.

Yalnızlıklarını giyinmiş insanlar…

Herkesle beraber olan ama hiç kimseyle olmayan, olamayan insanlar…
Aslında herkes dahildir bu insanlara, kimileri tam gün, kimileri de yalnızca günün belirli saatleri -yalnız geceleri denilebilir- olsa da dahildirler ve dahilizdir hatta. Severiz yalnızlığı – kimi zaman sıkılsak da bundan – kimselere sormadan kalırız kendimizle. Ya bir harp halindeyizdir o an kendimizle yada bir sırrımız vardır yalnızca kendimizden dinleyebileceğimiz ve başka hiç kimsenin bilmesini istemediğimiz.

Düşler kurduk ve şarkılar söyledik kendimize kendi dilimizde ve sohbetler ettik ön yargısız hem de hiç yanlış anlaşılmaz bir şekilde. Dinledik kendimizi. Acıdık bazen, bazen de diş biledik kendimize.

Bir sebebi var bu yalnızlığın. Bir de öznesi… ama görmek mümkün değil öznesini. Belki içimizde bir taş parçası, bir his, bir boşluk ya da direkt olarak kendimizdir. Yalnızlığı yaratan bir öznemizin olduğu kesin olsa da ne olduğunu bulmak o kadar kolay değildir elbette. Çünkü keşfedilirse kaybolacak yalnızlık denilen şey ve beraberinde yarattığı gizem.

Güzeldir bazen yalnızlık. Ancak çekilmez olduğu zamanları da yok değildir. Hani böyle burcu burcu koklarken yaşamı, dalıp da içine yaşaması geliyorsa insanın, işte odur yalnızlığın hiç çekilmediği an. Bazen yaşama aynı – yada farklı- pencereden bakabilecek insanlarda gereklidir insana. İşte o zaman geçirmiş isen uzun bir zamanı yalnız bir şekilde, yine yalnız geçireceksin demektir yaşamak istediğin o güzel anı.

Yalnızlık bir sırdır aslında ve öyle de olmalıdır insan için. Kimselere belli etmeden yaşamalı insanlar arasında. Hayatın tam olarak olmasa da içinde olabilmek adına gereklidir bu.
Yaşamda bir şeylerden geride kalmamak adında, çıkarıp atmalı – bulmak zor olsa da - yalnızlığın öznesini. Kendimiz isek eğer bu, çıkarıp onu da atmalıyız içimizden ve kendimizi çokluğun içinde yaratmalıyız çoğunluktan ayrı bir şekilde. Yalnızlığını giyinmiş kendimizi, çıkarıp atmalıyız sokağa. Yeniden başlasın ve sarıp sarmalasın diye yaşamı...

Yolculuğum

2007-07-29T14:47:00.001-07:00

Bir gün o günde gelecek
O günde vedalaşacağım
Dünyanın tüm insanlarıyla
Ve hayatın o vazgeçemediğim tadıyla

Kuşlar uğurlayacak ben giderken eller üzerinde
Sonra yine o güzelim akşamlar yaşanacak
Ama yıldızlarda bakışlarım olmayacak bu sefer
Ve toprağı taşıyacağım gözlerimin üzerinde

Baş ucumda maviye çalan beyaz bir mermer olacak
Üzerinde ismim ve altında çürümüş cismim.
Hiç kimse bilmeyecek gelip geçerken beni
Ama ben göreceğim herkesin ayak numaralarını bile.

Az ötemde çocuklar koşuşacak
Ve ayak ucumdan su içecek kuşlar
Üzerimde çimenler yayılacak yorgan misali
Bense suyu çimenlerin köklerinden emeceğim

Bir gün o gün de gelecek
O gün yaşam her zamanki yorgunluğundayken
Bir bebek gözlerini açacak belki dünyaya
Ne yazık
Ne yazık ki; bir daha
Okşayamayacağım bir bebeğin bembeyaz gövdesini
Ve buyur edemeyeceğim
Her sabah misafirim olan sabah güneşini

Tüm zevklerim dünyada kalacak
Elbisem, kitaplarım, resimlerim
Yarına yetiştirmeye çalıştırdığım hayallerim,
Bir de sen kalacaksın dünyada belki
Belki de benden önce gitmiş olacaksın
Benden sonra kalırsan eğer bil ki;
Daima daha güzel bir dünya için savaşacaksın.

Bir gün o gün gelecek
O günde kesilecek bakışlarım göklerden
Artık başlamış olacak yolculuğum
Ve ben giderken yeryüzünden
Mezarımın başında ağlayacak çocukluğum…