Meçhul Sevgiliye

Yoksun,
Ne gecenin karanlığında
Ne de gündüzün aydınlığında…

Her sabah,
soğukluğu ile üşürken yanımdaki boşluğunun;
bir sıcaklığı olur yanaklarımda,
Sevişmelerimizden kalan sarhoşluğun…

Yoksun,
Yok, avucumda elin
Ne saçlarının kokusu var,
Ne de göğsümde yanak izlerin.

Güzelliğini Ay’a benzetemem o yüzden;
güneş misin bilmiyorum
ama çirkin de hayal etmiyorum.
Eminim çokta güzelsin
ama nerdesin bilmiyorum…

Bir çıkıp gelsen,
gizlendiğin o rüyaların efsunlu karanlığından;
bir çevirsen yüzünü benden taraf,
bir gülsen şöyle sessizce,
ve yüreğim kurtulsa açlığından…

Yoksun,
ne rengi var sesinin
ne de tarifi güzelliğinin;
bir tek karanlıkta misafirimsin.
Ah bir de gündüzleri gelsen…
Ne olur söyle,
gelmez misin?

Yalnızca rüyalardan bilirim seni.
Ara ara rüyalarıma gelirsin,
Tam yüzümü dönecek gibi olurken
Kaybolursun…
Dayanamam böylesi hasretlere,
bir daha rüyamda dönme yüzünü
ne olursun…

Gidersem

Bir gün çekip gidersem;
sakın ha yasa düşmeyin,
ayakkabım, çorabım, kitaplarım ve umutlarım.
.
Gidişler ani olur bilirsiniz.
El ağlar da durumuma;
aman ha gitti demeyesiniz
yalnız başına.
.
Giderken ben neleri beraberimde götürüyorum
bir bilseniz;
toprak damların nemli yalnızlığını,
kardelenlerin donduran sıcaklığını
ve yığınla tohumu yeniden boy verecek olan…
.
Ne hazin şeydir şu zaman dedikleri;
doymadan tadına nice güzelliklerin,
nelere yol aldı farkında bile olmadan..
.
O son anı da gelecek;
Ve etim çürürken toprakta,
ben üzerimde dolaşanların hasretinde olacağım.
Tek dargınlığım zamanadır bilesiniz.
Toprağın doyurduğu her şeyi çok sevdim,
Hasrettendir bu hüzün üzülmeyesiniz…