Geride Kalanlara

Elin kaleme gidince korkmayacaksın.
Söveceksin yeri geldiğinde,
yeri geldiğinde kapatıp gözlerini;
sevdadan yana tutacaksın kalemi.

Nerede olursan ol; kâh koynunda sıcak bir sevdanın,
kâh ortasında en soğuk duvarların…
Yüreğin tele gittiğinde korkmayacaksın.
Tutacaksın en yanık yerinden türkülerin;
çaldıkça özgür,
çaldıkça kendini olacaksın.

Adamın merdi kavgada bellidir.
Öfken her daim bilenmiş olacak
lâkin zulandan hiç eksik etmeyeceksin umudu.
O sana kavganın en sonunda,o güzel günlerin şafağında lazım olacak.
Bunu bilerek direneceksin namerde…

Aşk mı dedin?
Korkma söyle!
Neye olursa olsun aşkın,
usanmayacaksın.
Aşksız yaşayamaz insan da, toprak da…
Hele ölüm yakalamışsa seni tamda bu anında;
en güzel aşkın olacak bu umut
o güzelim yaşamın kıyısında…

Elin kaleme gittiğinde korkmayacaksın.
Usanmayacaksın aşktan yana.
Umutsuz da yaşanmaz bilesin;
yaşadın mı onlar gibi yaşayacaksın,
öldün mü onlar gibi.