Sana Dair

Baharlarda düşünüyorum seni,
kış ayında koynumdasın;
oda kokunla doluyor,
sonra ısınıyor usulca.

Bir öpüş yetiyor tutuşmamıza ki;
tutuşuyoruz.
Ta ki sönüyor ateş;
uyuyoruz.

Düşümde gülüşünle süslü bir bahar,
baharlarla bezeli bir ev,
ve çocuklarla dolu bir oda...

Çocuklarımız,
bizim etten kemikten oyuncaklarımız...

Sonra bir şiir tutunuyor dilime:

- Seninle geldi bahar,
yaza vurduk;
koynumdasın.

Karanlık çöktü,
kalmadı etrafta kimse,
seninle kaldık ansızın;
kışa döndü yazımız,
sen hala koynumdasın.-

Boylu boyunca yataktasın,
uyuyorsun.
Şiir dilimde hala
duyuyor musun?

-Uyuyunca deniz gibisin,
uyanınca güneş;
gecede ay gibisin,
içimde ateş.-

İçimde bir hasretle,
usulca kalktım yataktan
ve yürüdüm pencereye doğru.
Şöyle bir baktım da camdan
herşey ne kadar da renkli duruyor;
yeşili, mavisi, sarısıyla.
Bir de insanları ne güzel düyamızın
genci ve yaşlısıyla...

Sonra döndüm sana doğru
ama sen tatlı bir tebessümle
uykudasın.

Geliyorum yanına tekrar ve eğiliyorum kulağına:
Hayat seninle güzel,
ne güzel seninle hayat...

Farkında mısın?