Çayır Çimen

Penceremin önündeki mor menekşeler,
usulca etrafı izlemekteler.

Güneş onlardan yana,
sevda onlardan...
Biz onlardan alıyoruz aşkı,
onlar topraktan...

Bahçemde boy vermiş bir kırmızı gül,
dikeni üstünde...

Güzel mi güzel, taze mi taze...
Bir şey anlatıyor bize,
şöyle kırmızı ve sıcak bir şey...
Anlatılır gibi değil
ama anlaşılır da değil.
Öyle bir şey yani bu
dayanılır şey değil.

Çayır-çimen üzerinde yerli- yersiz beyazlık,
ve her yer papatya...
Bu muazzam bir ferahlık,
dolduruyor içimi.
Dünyanın huzuru onlarda,
bizde gamı ve kederi.

Yayılmalı papatyaların yanı başına,
sonra dudağımızın üzerine almalı gökyüzünü,
Bırakıpta kederi gerilerde bir yerlere,
yeniden yazmalı hayatın o güzelim önsözünü.